Chepcher Jones

„Seryjni mordercy nie pojawiali się często…

Znaczy, tak uważano, w końcu ilu tam morderców łapano od razu, ilu w ogóle łapano, a ilu kończyło, jak już ich złapali, z łagodnymi onymi wyrokami, z pobytami w szpitalach i placówkach o takim standardzie, że niektórzy z chęcią by się zapisali… tam właśnie, wiecie, na wywczas jakiś, na ono dbanie, dokarmianie, jakiś fitness, książki, TV, inne rozrywki… by pobyć sobie, by w końcu może i odpocząć, no bo może choć i tam towarzystwo szemrane, ale jednak, cała reszta, w takim porównaniu… no wiecie, no tam, ekhm, jakoś dawało się to przetrwać.

Ale jak się robiło imprezę, szczególnie taką teraz, w oną jesienność, gdy welon opadał, zmarli przychodzili bardziej bezczelnie… chociaż, tak bardziej myśląc, przecież zawsze przychodzili, nawet nie proszeni… ale teraz jakoś, no to był ten czas. Ten czas dotykania się światów.

Ten świat i tamten, który miał być zarazem przeszłością, jak i przyszłością i ten teraz, na chwilę stawały się jednością… a może nie? Może to wszystko bujdy? A może jednak po prostu tak się jakoś nie składało? Innym się znaczy. Wiecie, może im te światy stykały się tylko raz w roku…

Chociaż…

Może nie?

A może wszystko było jednością, tylko jakoś tak nie widzieli tego, abiegani, zapatrzeni w one ekraniki, w siebie samych… może chodziło o oną zombiczną ślepotę? A może jednak o coś więcej? Może nie chcieli być widzianymi?

Ale jedni, cy drudzy?

A może wszyscy?”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Szczerze, ale ciągle coś się dzieje… jak nie myszy, to szczury, a jak nie zwierzaki, to szaleńcy, a jak nie to, to płonie dach na Kvickly… nie no, naprawdę, gdzie ta spokojna i cicha Wyspa… tak znana.

Teraz jest dziwnie obca.

Obcy ludzie w sklepie, to już nie te znajome twarze, ciągle te same, wiecie, kiedyś może i znaliście mieszkańców, ale ostatnimi czasy, jakoś tak, nikogo. Jakoś tak dziwnie, sami obcy. Jedny kupili domy, inni znowu raczej próbują sprzedać to, co kupili, bo już im się tutaj nie podoba, bo to, co stworzyli nie wypaliło, no więc chcą to zmienić… jakoś taką Duńczycy mają mentalność, że jak nie ma z czegoś miliardów od razu, to należy to rzucić iść na kurs i zostać neurochirurgiem, a że się rączki trzęsą, no weźcie, nie wolno nikogo dyskryminować!!!

Jakby…

Ludzie nie mają jednej pasji… w moim przypadku archeologia, antropologia kulturowa, książki… to wszystko ciągnie się za mną od zawsze. Przeszłość, kopanie, trupy, pozostałości po cywilizacjach, które były nami… To zawsze byłam ja. Pewno, że próbowałam nowych rzeczy, ale jakoś szybko człowiek ustalił czego na pewno nie lubi i co mu no… mówiąc ładnie: nie pasuje.

A tutaj, codziennie coś innego.

Intrygujące…

Wyspa znowu się zmienia i nie wiem, czy uda nam się oną zmianę przetrwać… bo niektóre zmiany są ciężkie, a tu jak zachodzą, to łupią w łeb, a po kilku latach przechodzą… tak było na początku tego wieku, gdy wszystko stawało się bardziej turystyczne i sprzedajne. A teraz… niszczą plaże, bo postęp.

Te obecne zmiany są… bolesne.

Niszczenie środowiska, nagły przeskok od ekologii w śmietnik… a właśnie, jeśli chodzi o śmietniki, to pamiętacie jak mówiłam, pisałam, że będą nam robić śmietniki jak w Szwecji… no więc… też jak zwykle trochę, znaczy się, pieniądze wzięli, ale śmietników na razie nie będzie. Nagrody zgarnęli, poklepanie po pleckach było, ale co do reszty, to jakoś tak… nie. Nie ma, nie będzie…

Czy uważam, to wciąż za poroniony pomysł, no tak.

Dlaczego?

Bo po pierwsze plastiki i szkło wywalamy przy sklepie, i tak człek do niego podchodzi, podjeżdża, więc… część jest zresztą z kaucją, człek chce swoich marnych koronek, a co do reszty, resztek nie ma. A nawet jak się zdarzają, to jakoś tak, ptaki zjedzą, roślinki się poywią. Nie marnuje się takich ilości jedzenia… i nie kupuje się ich też. No wiem, ci co przyjeżdają pewno ich stać, choć ostatnio, jakoś tak, no nie wiem, ale jakoś tak patrząc na to wszystko, to wygląda to żałośnie…

Mocno.

Smutno.

Kiedyś, to chociaż były pozory, a teraz… ile jeszcze drzew, ile jeszcze ludzi odejdzie, ile onego ducha umknie…

„Bała się…

Nigdy jej takiej nie widzieli, a przecież strach nie był czymś jej obcym, abstrakcyjnym dla niej czy niemożliwym do… strawienia. Karmiła się nim, wydalała go i z nim tworzyła, ale ten strach był inny. Namacalny i prawdziwy. Cielesny wprost, ale nie jak Strach, oj nie, ten też się bał… skulony pod stołe czepiał się jej wielkich, puchatych, różowych mdle skarpet, mieszkał właściwie w jednej z nich wciskając się między palce, jak trzeba było… tak bardzo się bał tego innego…

Strachu.

Paraliżującej siły, która zmuszała do zatrzymania się a potem pędzenia gdzieś, gdziekolwiek, robienia cokolwiek, co by tyko zatrzymało myśli, co by sprawiało, iż nic innego nie było ważne, nic, wyłącznie ten pęd, praca, tworzenie, niszczenie, zajęcie, zmącenie, niesłuchanie, niewiedzenie…

To był strach, który nie obawiał się głaskania i tulenia. Wiedział, że jego mocy nic nie zmieni, zdawał sobie sprawę z tego, iż miał swoje pragnienia, swoją przyczynę i następstwa, cieszył go ten cały pęd, cieszyło go ono motanie się ludzi, dziwne niezałapywanie się na chwile spokoju, na one odetchnięcia… uwielbiał na to patrzeć. Po prostu przybywał i wszyscy starali się… niemyśleć… robić wszystko i więcej, by tylko coś innego nie przyszło im do głowy…

Inaczej jednak, ale inaczej niż zwykle.

Byli… jego.

Był jedynym bogiem i panem, ale wtedy pojawił się on, tylko awatar, nawet nie półbóg, czy coś onej masy… awatar…”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Gråmyr i królewskie problemy…

… oraz strach…

… strategiczny.

Ale od czego tutaj zacząć, kurde, tyle się dzieje, ku transparentności, nie żebym o nią dbała, nikt mi nie płaci, nikt mnie nie sponsoruje, więc nic mnie nie więzi… ale sama dla siebie zanotuję, że jest popołudnie późniejsze, no i mamy czwartek. Czyli trochę dni wstecz. Wiecie, nigdy nie wiadomo, kiedy to wszystko szlag trafi… naprawdę zaczynam się czuć jak te wselakie dzieciaki w apokaliptycznych filmach wyjebujące wszystko w powietrze, wreszcące, slag to i chlejące piwsko cy co tam… PS> Polecam kinematograficzne szaleństwo o tytule: „Ewolucja”. Film stary, ale kurde, ona poprawność w niepoprawności politycznej… i wciąż nie wiem czy to ino reklama, czy jednak też i film, czy jednak… z drugiej strony…

No chodzi o statki.

Wojenne, porządne statki, srebrzysta ona, niesamowita flota Królestwa Danii, stanęła u wrót Østersøen.

Tia, znaczy po polskiemu to stanęła na Morzu Bałtyckim, ale wiecie, po naszej stronie, no bo przecież te sabotaże i tak dalej. Wiem… pisałam o tym wcześniej, problem w tym, że wtedy tylko pisałam o tym, co widzę, a teraz już jest oficjalnie. Oficjalnie też prypomniano o strategicznym położeniu Wyspy, ale nie bójcie się, nie, jeszcze nic nie robimy, jeszcze… JESZCZE?!!!

To jest najgorsze, co można rąbnąć.

Chcę na Północ.

Bo prawda taka, że jak coś jebnie, to mamy małe możliwości ucieczki, nosz kurna trza było się uczyć chodzić po wodzie, w końcu jak Jezus był człowiekiem, to jak każdy z nas ma onego pierwszego przodka, więc jesteśmy spokrewnieni, więc… primo voto i tak dalej, każdy umie chodzić po wodzie?

Dedukcja level hard!

Po prostu się boję… jak wtedy, gdy w stan wojenny wywieźli mnie do Babci… wyczuwało się strach, nie wiedziałam o co chodzi, ale czułam jak on mnie otula, materializuje się i przemienia w duszący koc…

Ale…

… poza tym zwyczajnie postanowiłam to olać i pójść w las.

Problem mamy taki, że widać, że drzewa znikają. Jak tak dalej pójdzie z cenami prądu, to pewno drzewa znikną i tyle z onej ekologii. No sorry, przecież tutaj nikt długich gaci nie założy. Ale… co ja tam, sama marznę sobie, bo na to mnie stać. Na marznięcie. Na szczęście są grube skarpetki i jeszcze koce…

Ale… jeśli chodzi o naszą Szarą Mrówkę, to zszokowało mnie jedno – kompletna susza. Poziom wody w bajorku bardzo niski, wsystko zarosło, ale widać, że na horyzoncie drzewa zniknęły, jakby nie wiem, patrzysz są, potem patrzysz znowu i ich nie ma… no i tam, w onej zarośniętej atmosferze, która okazała się być chwilowo deszczowa, zaskakujące, znaleźliśmy dwa borowiki, prawie dwa kilogramy skurcybyki miały razem. No w życiu takich gigantów nie widziałam…

A człek nachodził się na grzyby i jagody, oj tak!

Traumatyczne to odrobinę…

Mniejsza…

… w onej lesistości ludzi niewiele, raczej jeszcze zielono, raczej jeszcze tak świeżo, małość wodna odbija błękit nieba, liście lilii wodnych, jakby nierozkwitniętych… liście dziwnie mniejsze, jakoś tak…

Cicho.

Gdzie żaby?

Czy plotkują o Królowej? My w następnym odcinku!

„Paranoid był naprawdę mocno osobnikiem…

… zdiagnozowanym.

Miał wszelakie określenia w literkach i cyferkach zaznaczone, na papierkach różnokolorowych… decyzje, wszelkie diagnozy… opisy zaburzeń, wszelakich stanów zmiennych i niezmiennych, powtarzanych… Miał wytyczne i rady wszelakie, miał leki, proszki, płyny, wcierki i nacierki…

I jeszcze zalecenia…

Tia, a przede wszystkim jedno, żadnej teraźniejszości.

Miał je, wiedział jak je wykorzystać, ale jednak, ono uczucie, to pchanie w kierunku tych wszelakich modułów, metali i ich łączeń, przesyłania danych… nie mógł, musiał to rzucić, więc zaczął zbierać liście, problem w tym, iż i one zawierały w sobie tak wiele wiadomości, tak wiele szeptów, słów, wierszy, poezji wszelakich lotów, opadających, jesiennych i wiosennych, rześko wibrujących, rymujących… mało nostalgicznych… nie białych, ale jednak…też i plotek.

Bo drzewa wiedziały i liście wiedziały, a już korzenie, sczególne te, które pozostały w ziemi i okrywały młode sadzonki, wtłaczały w nie one wszelkie wiadomości… mądrości prawdziwe, mądrości wieczne… one wiedziały najwięcej. A liście, niczym zapisane dyski, jesienią się pchające w codzienności każdego…

… więc wiedział… więcej niż inni…

Ale i wiedział inaczej.

Tu, na Wyspie mógł wiedzieć.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Göteborg i droga na Wyspę.

Wstanie rano, no bo wiecie, chcieliśmy zajrzeć do wielkiego miasta… no co, mam w sobie jakąś taką sentymentalność w kierunku tramwajów i nawet na początku zaplanowaliśmy dzień w Göteborgu, ale jednak, doszliśmy do wniosku, że lepsze są lasy, łosie i jeszcze skały… dzic rządzi!!! Ale… po drodze, na chwilę, tylko by zobaczyć tak niesmowicie opisywaną Hagę…

Musowo.

Da się, na pół godzinki, tam akurat parking pod onym wielkim okrągłym czymś na kształt eeee… no wiecie, Skansen Kronan, czyli właściwie obronne fortecowe coś, co jest, jak na mój gust nazbyt młode, no ale… wiecie, w końcu jednak wciąż skały, wcią stare zabudowania, więc…

… nie dotarłam tam.

Spojler alert.

Znaczy wróć, widziałam go od dołu, ale jednak zajęta nadmiernie byłam pędzeniem w kierunku samochodu, bo nam się czas parkingowy kończył, więc pełne słońce, trucht, za godzinę będzie zimno, no ale… na razie poć się człowieku, na czuja lecisz, chociaż Chowaniec kurcze zawsze z tym telefonem, ja wolę na czuja… dziwna jestem? A może zwyczajnie inna?

Ale… najpierw droga, wiadomo, to autostrada, więc znajome widoczki, skały i te tam, jakieś drzewa, ale jednak, stacje benzynowe po drugiej stronie świata się zmieniły i to nie na lepsze. Znaczy okay, rozumiem, ino żarcie widać się liczy, ale kiedyś sprzedawali tutaj łosie… i magnesy i kartki…

Ale…

Ech, nie wiem…

No więc dojechaliśmy do miasta, i to miasta miasta, widzieliśmy i to i tamto, jak na przykład słynną Szminkę, która wrażenia na mnie nie zrobiła. Muszę przyznać, iż z drogi miasto wygląa lepiej. Jest bardziej dzikie, naturalne, a potem, środem, to wiecie, no miasto, Wrocław taki…

LOL

Ale…

Ale jednak postanowiliśmy popodziwiać oną Hagę. Uliczkę – dzielnicę – która składa się podobno, ze stworzonych w połowie XVII wieku podwalin, a potem, rozebrana w połowie – ech ci Duńczycy, straszyli wszystkich… odnowiona i z budynkami drewnianymi z połowy XIX wieku miała być piękna, powolna i kolorowa, a tak naprawę była wielkim zawodem. Znaczy okay, tak, są kolorowe domki, ale nie cały czas, wprost przeciwnie, to tylko kawałeczek…

Dobra, są tutaj takie słit sklepiki.

Są i knajpy, ale też i ludzi masa, więc… jaka przyjemność?

Może poza sezonem, ale byliśmy tam specjalnie wcześniej – dzięki temu parking nam się trafił – już była masa ludzi. Początek września, a jak widać, okay, można się utopić w tłumach, które zdawały się napływać, poszerzać i tak dalej… ale, może jakby było zimniej, może jakby było deszczowo, wiecie…

Be ludzi mogłoby być lepiej?

No ale… zaliczyliśmy kilka miejsc, ceny zwalają z nóg i rzęs. Ale w reczywistości chyba nie rozumiem fenomenu, bo Fjällbacka jest taka właściwie cała, czy na przykład Grebbestad. Okay, pewno, nie kady dom z XIX wieku, ale stylistyka i tak dalej… a można znaleźć uliczki cichsze. Można…

… tutaj też, wystarczy zejść z onej głównej uliczki i jest pusto.

Ale… no właśnie, pusto.

„Lubili się…

Ona nie potrafiła bez niego żyć, jemu nie przeszkadzało to, iż wciąż i wciąż tak się wszystkim fascynowała, jak dziecko, wiekuiste dziecko… wszelako się niezmieniające, chociaż mające zmienne humory, ale wiadomo, wciąż jak dziecko. Wciąż jak dziecko… lekko naiwne, ale tylko w jego rejonach…

Tak, w nim czuła się najlepiej.

Szalała.

… i podobało się jej wszystko, i wszystko było dla niej intrygujące… wszystko kochała, wąchała, musiała dotknać, posłuchać, popatrzeć, prawie nos wsadziła, prawie ucho, a potem zawsze wracała do siebie.

Zawsze…

Ale on, on jakoś tak nie potrafił już bez niej, bez onej atencji, admiracji, być sobą. Pradawnym sobą, wielkim i pierwotnym, pierwszym i wszelako wiecznym, chociaż, a jednak… dziwnie niezauważalnym…

… dziwnie…

… tak…

Dlatego wracał z nią do domu. Stawał w drzwiach i pachniał wszelako żywicą i igliwiem, grzybnią, ciepłym lasem, trzaskającymi od żaru syszkami, chłodnym, odświeżającą mszanością, życiem…

… odchodzeniem, przemienianiem.

A potem znowu wracali do lasu…”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

No na głodzie byłam, a wiecie, polskie książki znaleźć tutaj trudno, no sorry, więc brałam co jest. A znalazłam takie cuda… i tak, jedno to stickersy!!!

Serio…

Fjällbacka…

Hamburgsund…

Tak naprawdę, tak…

… mogłabym tam zamieszkać. Tak by widzieć morze i widzieć skały, móc je wciąż dotykać, robić zdjęcia, mieć dostęp do różnej pogody… i oczywiście, do lasów. Do onych wschodów i zachodów słońca, o które nie do końca dbam, bo wolę te momenty, gdy w chwilę zmienia się pogoda, wiecie, nad morzem to wygląda… zapewne tak samo fascynująco jak w górach czy na piaskach pustynii.

Gdy słońce staje pomiędzy chmurą a wciąż błękitnym niebem…

Gdy wszystko się zmienia, a ty jesteś częścią tej zmiany.

Gdy ciepło wymienia się na chłód, dziwnie przenikający i wiecie już wtedy jak wygląda Ragnarok… już wiecie… i nigdy nie zapomnicie tego uczucia. Dla mnie tego samego, który czułam, gdy po raz pierwszy oglądaliśmy zaćmienie słońca. Na rynku we Wrocławiu. Nagle… świat się skończył, na chwilę…

A może…

Nie zauważyliśmy, że powrócił do działania?

A może jednak nie wrócił? Może to wszystko wtedy się skończyło, a teraz… teraz nie istnieje?

Ten dzień, ostatni dzień tutaj, bo następnego już wracaliśmy do domu, więc jakby… no wiadomo, nie byłam już tutaj… i… tym razem było to jeszcze bardziej rozdzierające niż w 2018, kiedy chciałam wyskoczyć z samochodu… ale wtedy wracałam do cuchnącej ruiny, a teraz mam dom, więc dlacego tak czułam. Czułam, że jestem gotowa, by zostać tam. W Szwecji… i tak się czułam tego dnia, dnia pred wyjazdem, gdy spacerowaliśmy po tych dwóch mieścinach. A przecież mam dom. Przecież mam do czego wracać, pięknie tu jest, a jednak… Okay, nie jest może dla wielu z was mój dom onym urządzonym fantastycznie, bo co, po co mi te jakieś dziwne rzeczy… nie mamy zmywarki, mikrofalówki, telewizora… w końcu mamy fotele i sofę i tyle.

Jest stół i krzesła i już.

Kuchnie w Danii są zawsze w całości sprzedawane, więc jakby kupiliśmy ją z domem… podobnie bryggers, czyli coś w konwencji pralni-przechowywalni, przejścia do ogrodu czy jakoś tak…

A ja wciąż, tak, chcę, tak… tak… chcę domku w Szwecji.

We Fjällbace.

Nie na skałach, nie z widokiem na inne wyspy i nie na wyspie w tym niesamowitym archipelagu. A wiedzcie, że są tam domy do kupienia. I to naprawdę niesamowite, ale ja chcę… dostępu do świata. Jakoś tak, wiecie, by wsiąść na rower i zwyczajnie się zgubić tak by wracać autobusem, chociaż tutaj, ech, te autobusy to inny problem, pociągiem tutaj się nie dojedzie… i nie, nie wiem, nie rozumiem dlaczego tak kocham to miejsce. Tak uwielbiam po nim chodzić, siedzieć na mostkach, pomostach, gapić się w morze, inne morze, jakoś tak…

I nie, nie idealizuję tego miejsca, ma swoje za i przeciw.

Niestety.

A Hamburgsund…

… cóż, to dziwne miejsce, specyficzne. Czasem mnie dusi, czasem przeraża, ale wysba Hamburg jest… ech, no po prostu… jeden problem, zaczęli tam stawiać domy jak szaleni, więc wkrótce ona zniknie pod dachami, stanie się pewnie kolejnym szaleństwem miastowych, czy też ucieczkę tych przyjezdnych, który chcą czegoś innego… czegoś… czego już tam nie ma, albo zanika.

Nie wiem… ale rozdziera mnie niszczenie tego miejsca.

Bardzo.

Te wycinki w Szwecji, te kłamstwa ekologiczne…