„Pod onym twardo koronowanym zadkiem, czy też raczej tiarowanym? Oraz koronkowymi gaciami ze wstawką z batysty i szermierza, kryła się księżniczka… i to taka, co wierzyła we wszystko, a specjalizowała się w ogrodnictwie. Jej szczególnym odkryciem był sławetny… kompost z wrózek… Z tajemnym składnikiem, o który nikt nigdy nie pytał, a o który ona zawsze bardzo dobre dbała.
Wybitnie dbała.
Księżnicka wierzyła w siebie, swoją jedyną i mocarną pasję, i wszelakie Wielkie jej własne powołanie.
Dbała o swoje Ja i opiekowała się im szczególnie. Była z niego dumna, w nie zapatrzona. Pielęgnowała je, wewnętrzne dziecko też się miało nieźle, ale ono Ja, księżniczkowe, royalistyczne Ja, było cycuś. A jeśli zajmujesz się ino sobą, to wiecie, nie ma miejsca na wiele innego, do tego pasja ogrodnicza, no i kanał. Nie była na wydaniu, a przynajmniej tak twierdziła. I tak naprawdę, nikt nie pytał, czy jednak może zmieni zdanie… chociaż, może kiedyś pytali, a zapomniała?
Czas mijał…
Tak właściwie nie wiedziała nawet ile… służba się zmieniała, ale cała reszta, jakoś tak była jaka była, pory roku wyznaczały czas, jednak… od kiedy siedziała w tym swoim zameczku pośród ogrodów…
… nie wiedziała i nie interesowało jej to…”
(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)
Z cyklu przeczytane: „Dzieła zebrane Jane Austen” – … no tak… powiem szczerze, do badań nad literaturą się to nadaje marnie, z prostego powodu… ręce. No chyba, że serio macie je spore i zdolne ciągle trzymać spore tomiszcza, wtedy to nie ma rozmowy. Ale ja nie chciałam powieści, tomików do badań nad literaturą Austen, tylko zbiór jej dzieł… zwyczajnie, po prostu, no i to zakupiłam.
Jeśli zamarzy mi się sypianie z Rozważną, to roważę nabycie miękkiej okładki. Po prostu… to moja wygoda. Ładna oprawa, ale tak szczerze, jakoś tak, jako ktoś, kto od poczęcia karmiony był onymi książkami, przynam, że tak, te okładki obecnie to cuda i wianki, ale… czy mnie ruszają? Intrygują, jednak… i tak lepiej obłożyć okładkę, wiecie, jak się toto targa w naturę, czy podróż…
Chcialam mieć JĄ! Autorkę ONĄ w pełnej postaci. Dziwnie to może brzmi, ale pewne powieści po prostu musę mieć, więc… wiecie, tak na wszelki wypadek, jak mi się zachce czytać… jak mnie najdzie.
I to tym jest… siadacie sobie, jesiennie jest, wrzesień szumi i deszczowi… spojler taki, że jak najbardziej wrzesień w końcu zazielenił Wyspę. I tak, przegapiłam to, bo mnie tutaj nie było, ale już jestem… więc jest romantyczna aura, kubek parujący i takie tam i lecicie, od Darcy’ego po dostojne rozkoszności, czy te ponure opactwa… Opowieści o kobietach, świecie, o wszystkim tym, cego ju nie ma.
O przeszłości, która jeszcze tak niedawno była wspomnieniem, wciąż żywym, a teraz, wszystko AI. Tak, cięta jestem… ale mi chyba od początku nie do końca po drodze było tym wiekiem… jakoś tak.
Piękne wydania, i czyta się!
Wiecie jak to jest, gdy budzicie się w łóżku, całkiem trzeźwi, ale jedak nie do końca kumacie gdzie jesteście, dlacego i który jest? Na dodatek premenopauza daje się we znaki, spuchnięciście jak po wielkim… nie wiem czym, nawet lycra się buntuje, tak reaguję na te leki na chorobę lokomocyjną, nic na to nie poradzę, a lepiej brać, więc… no dobra, więc budzi się człek wcześnie, ale bez przesady, i nie wie gdzie jest.
Nie ma pojęcia.
Następuje ona dziwna chwila, gdy mózg przystosowywuje się do nowości…
Do innego.
I w końcu zaskakuje, że się kurna umówił i musi się ruszyć, chociaż wczoraj nałaził się jak głupi, dodatkowo przebył kawałek świata, więc… jest zrąbany… dupsko boli od siedzenia, przebodźcowanie i tak dalej… wolałby ostać w łóżku, tym bardziej, że pada, miło i chłodno, w końcu, po tych letnich saleństwach, kurde, no mógłby człowiek porobić nic, ale nie jesteśmy w tym dobry, więc po względnym doprowadzeniu się do porządku ruszamy do Örebro!!! Polecam!
Serio!
Nawet z onym deszczem blednącym, te widoki takie inne, piękne, ono niebo, te zielenie, domki, pola, drzewa, no wszystko no, a i potem się przetrze, więc bez boja, zresztą, człowiek ma plany. I tych planów nie będzie zmieniał, przynajmniej na razie tak myśli, ekhm, no co? Skąd miałam wiedzieć, że ten skansen taki wypasiony, no i słońce wylezie, ale nie będzie paliło…
… i w ogóle!
Ale… Örebro!
Ktoś by pomyślał, no ot miasto jak inne, no i prawda, ale ten park, skansen i architektura domków, slott oraz wszelaka swoboda ruchów – AKA uważajcie na rowery!!! – albo join them!!! Do tego rzeźby! Sztuka tutaj jest wszędzie, swoisty horror vacui, ale… najpierw umówione spotkanie, na szczęście w skansenie, gdzie znajdziecie naprawdę przesłodkie sklepiki ze wszystkim, piekarnię czy kowala!
No co…
Pamiętajcie jednak by poza kartą, czy telefonem, mieć jednak przy sobie gotówkę. Bo często tylko nią zapłacicie. A! Ważne, wejście na teren skansenu jest bepłatny, ale już do wnętra amku zabulicie za bilecik, ogrody ocywiście dla populis, więc polecam sczególnie, bo mnie oczarowały!!! Ale od początku… najpierw slep „glad!” bo mają tam Smiski i Sonny Angels i inne cuda. Takie tam pierdolety z Europy i Azji, niektóre handmade, super chruper… tutaj mieliśmy spotkanie, ale też wydałam cenne dinary, więc… ekhm, no wiecie, jedni wolą te tam all inclusive, a ja mam dziwne upodobania. I fajno! A co! Trzeba być sobą w końcu… i powiedzieć, że na ten skansen warto zarezerwować cały dzień. Bo nie dość, iż domków w nim cała masa, sztuki też, to jeszcze mają miejsce na wyżerkę, wszystko nad rzeką, no po prostu cudo do pooglądania, dokształcenia się, do tego zamek na wyciągnięcie ręki, kroków kilka, parki, po prostu raj…
I ten park, ten pod samym zamkiem… ekhm, no cudo, te drzewa, kwiaty, rabaty, rzeźby stapiające się z naturą, albo zaglądające w wodę, po prostu… i ten stary drzewostan!!! OMMI Na dodatek na diedziniec zamku wejść możecie za darmo i naleźć wyrąbany pewno z okna żyrandol… taki tam manisfest artystycny… może się jej nie podobał, wyjebała, a stary i tak nie chciał kupić owego, więc…
W tym mieście jest tyle opowieści.
Takich już opisanych i takich, które sami sobie tworzycie w głowie! Po prostu chodzicie i one w was się wykluwają.
Jak ten alien rąbany.
Kształty, kolory, cienie…
