Chepcher Jones

„Wygłaszacz na Wyspę przybył…

I głosił to tu to tam, pasjonująco wymachując rękoma, ale też i dokładnie brzuch wciągając, no bo wicie… te paparazi, one telefony wsędzie, wiadomo, że zawsze powinno się być gotowym… Szalejąc z onymi swymi połaciami szat swych wszelakich, w kolorach widocznych, do tego jeszcze wstęgami machał, książkami rzucał, ale gumowe były w oprawie, więc wiecie, spokojnie, nikomu nic się nie stało… i tak większość wiatr zabierał, a potem rozrzucał…

Na szczęście rozpuszcały się w wodzie, wiecie, żelatynki zwykłe.

Ekologiczny taki był, w końcu wiedział, że jego styl nie mógł podpaść nikomu, ni obrońcom ekologii ni wegetarianom, więc były książki i vege i nie, by zadowolić każdego. By przynajmniej chociaż większość. Może i był szaleńcem, ale świadomym onych podobno normalnych i ich ciągłego… niepasowania. Że to im nie pasuje i tamto, w to się nie mieszczą i w tamto i jeszcze…

Nieważni byli, ale chciał być słuchanym…

Nie zrozumianym, nie obchodziło go to, czy cokolwiek wyniosą z jego przepastnych przemów, kwiecistych i soczystych, raczej, zwyczajnie, chciał być zauważony, doceniony, poklepany i nagrodzony, ale co do rozpatrywania jego działań i mów w wymiarze naukowym, czy też zwyczajnie klubowo słuchalnym… no nie, miał się za lepszego. Wiedział co mówi, wiedział, czego nie chce przekazać.

Wiedział.

Że oni są tylko tłem.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Chyba po raz drugi takie mrozy na Wyspie widzę, czuję i podziwiam.

Chyba…

Naście stopni tutaj, to wiecie, naprawdę sporo.

W miejscu, gdzie klimat określa się jako łagodny. Ale jednak, jeśli lato mogło nas palić, to dlaczego nie ma być w drugą stronę? No więc… dwanaście, trzynaście… w ciągu dnia pięć poniżej zera. I wciąż ten śnieg. Zamarznięty zsuwa się z dachu z dziwnym łoskotem. Przeraża, ale i fascynuje.

Bardzo.

I w końcu pojawiła się ona szadź i znowu wróciły te dziwne mgły, a do tego błękitne niebo niczym na rąbanej Północy? No przecież, jak to tak? Ile się zmieniło w tej atmosferze i aurze, jak bardzo natura czuje się inna?

Bo ja tak.

Ale… śnieg, zimno, a oczywiście prognozy były jakie? Oj nie martwcie się ogrzewaniem, ciepło będzie, pogoda łagodna, wszelako, no kurna zimowe tropiki i tak dalej… i co? Że tak powiem, się chyba nie sprawdziło jak na razie. No ale… każdy się może mylić, a jednak, oni to robią ciągle!!!

Może przywykli…

Ale… chodźmy na spacer!

Bo dlaczego nie?

Jest śnieg, jest błękit nieba, mrozek szczypie i tak dalej, więc można. I ludzie nie wyłażą inni, bo przecież wszystko nieodśnieżone, tak szczerze to mało bezpieczne takie wyłażenie na zewnątrz, bo ino ulica wględnie bezśnieżna i posolona, więc jakoś tak można, ale jednak… chodniki i przejścia?

Ekhm, po kolanka w niektórych miejscach.

A co gorsza, śnieg jest niesamowicie twardy, więc jak się załamie pod wami, bez przypadek, nie mówię, że za wiele pierogów LOL kocham pierogi! Ale robić mi się nie chce, no i tak samej żreć. No i, przecież i tak mam od nich wszelakie wzdęcia i problemy żołądkowe, więc wiecie… pomarzyć o zjedzonych można.

Ale, do sedna.

Śniegu wiele na chodnikach i poboczach, więc trudno jest. Kierowcy wariaci, więc i niesamowicie niebezpiecznie, ale jak już zejdziecie między drzewa, czy na plażę, to nagle kurcze… inny świat. Woda lekko przy brzegu zmrożona. Fascynujące, jak Bałtyk zamarznie idę na shopping do Ystad. No co? Jak drzewiej bywało… Kurde, ciekawe, czy kiedykolwiek to się jeszcze wydarzy…

Może tak?

Spokój plaży, gdy nie ma nikogo, szybko umykające słońce, spadająca temperatura, a jednak, jakoś tak normalnie, cudownie… a może to tylko ja, woląca wodę i kamienie, drzewa i cichość, zaraz czy to znowu ten mój kozioł co to tak ostatnio wonieje. Ja pierdziu, aż tutaj go czuć…

Ech…

Nie ma to jak uroki dziczyzny!

Choć on lekko udomowiony.

„Nie zadawaj się z wiedźmą
bo złamie ci serce
a masz je tylko jedno…
nie zawierzaj jej uczynkom
w nich denek wiele
żadne z przykrywką.
Nie słuchaj jej nuceń
omami cię i omota
złamie w tobie ducha
i choć…
zostanie w tobie ochota,
to nie zadawaj się z wiedźmą
z nią nie igraj
nie tańcuj
od niej nie ma ucieczki
możesz li też skończyć w garncu.
Nie zadawaj się z wiedźmą
ale jak już za późno
na wszelkie łzy i zamówienia
bacz
byś zawsze przy sobie
prezenty dla niej miał.
Może i ona nie łasa
na codzienne przyjemności
ale strony jej daj
i słowa, kamienie
a zmiękknie
złagodnieje w niej codzienne brzemię.
Choć nie odejdziesz od niej
ale może jej nie rozłościsz…
Nie odejdziesz, bo wiesz
że taka ino jedna
i ona twoja jest…
choć niełatwa to życia dziedzina.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

11tego niebieskie pioruny i śnieżyca, grzmoty trzęsące Wyspą… po prostu Armagedon i Ragnarok i Fenrir węszący już pod oknami, szaleństwo czyste. Niby śnieg zaczął paać w weekend i człek miał nadzieję, że zostanie, ale to… przez większość czasu ciemność, do tego oczywiście mało w domu ciepło, bo kogo stać na ciepło w dzisiejszych czasach. Dodatkowo sucho… nie żebym narzekała…

… mam na pieńku z wilgocią.

Ale… spojler alert – śnieg został… i to do kolejnego weekendu, a przynajmniej piszę to w niedzielę 18tego, więc wiecie… słyszę dujący wiatr na zewnątrz, w środku ino małe światełka, oczy pieką od monitora, ale damy radę. Bo chociaż świat jakoś tak chce nam dokopać wszystkim, bez urazy, ale ostatnio to każdy obrywa. Nie ma zbawienia i miłosierdzia, ale jest śnieg.

Może i zamarznięty, ale… człowiek mógł przynajmniej oną bielą się ciesyć. Jakoś tak, po ludzko dziecięcemu. I już. Tylko to. Na ten czas i to było piękne. Bo świat jest dziwnie nieprzyjazny, jeśli chodzi o ludzi, ale jednak, ten przyrodniczy, chociaż straszny, grzmiący, to jednak… piękny.

Zimowy.

Ale, co do grzmotów. Po pierwse u nas w ogóle rzadko grzmi, jednak w zimie, no weźcie no, w zimie to się nie dzieje, i jeszcze takie niebieskie, roproszone, może to wina powietrza, może jakieś zakrzywienie przestrzeni, ale jednak…

Niebieskie światła?

Alienowie?

15go znowu grzmoty i kij wie co… myślałam że naprawdę dach nam się wali, jakby wcale przetaczały się po ulicach, czy olbrzymy z kąśliwym uśmieszkiem głazami w drogę walili, celując ino tam, gdzie nie ma domów i ludzi…

I znowu to światło.

I ten dźwięk.

Bałam się.

Oto jest ono nieznane, które w nasych przodkach wywoływało potrzebę kreowania bogów i od razu oddawania im krwi, dusz, żyć… no wiecie, te tam rytuały. Te, które przeinaczyły się w instytucje wszelako bogate, przebogate i tak dalej.

Ale… gdy to ucichło znowu był tylko śnieg i szarość cudowna i… nagle szarość przeszła i wstrętnie przez kilka dni słońce waliło jak szalone. No po prostu, kurde no, jak tak można, ja tu się cieszę ciemnością. I chociaż nie może człek sobie kupić żarcia jakie lubi, sklep zamknięty, to kurna, chociaż mógłby…

Dlaczego zamkniety?

No bo myszy w sklepach mamy.

Jakoś najpierw chyba Netto, teraz Spar. Nie wiem co to a spisek Mysiego Króla czy innej, na pewno podległej mu, istoty, ale te myszy, myszowei i myszówny, no po prostu włażą do sklepów i wiecie, imprezują. A jak ju wlezą, się okazuje, iż jest protokół tak wielki i długi, że sklep zawarty na tydzień!

Nosz kurna no, śnieg, gdzie ja indziej pizzę z cebulą znajdę?

LOL

Każdy ma swoje zachcianki, no co?

… więc problem zapewne taki, główny, iż dzięki kryzysowi i tak dalej, to nie odśnieżają. I to tak na mega. Nie sypią, albo ino posypią, po prostu sajgon. Ludzie też nie lepsi, bo większość opony dopiero teraz zmienia, wiecie, szaleńcy wszyscy siebie warci. Ale u nas nie ma obowiązku jak w Szwecji. Tam nie wjedziecie bez zmienionych na zimówki. A w niektórych miejscach i bez łańcuchów…

I to nie że fizycznie, a mandatowo!!!

No więc… sypie, wieje, śnieg był przez tydzień ponad – podobno ocieplenie od poniedziałku, więc nie wiem, smuteczek… Spar w końcu otworzyli, ale czy żrę coś po myszach, które podobno znaleźli, dwie mieli, teraz jakieś eksperymenta na nich robić będą, by zbadać czy nie wrogie jakieś nasienie…

Szpiedzy Innego Króla?

A może wszystko świeże?

Nie no, w to nie wierzę… dziwny ten świat… naprawdę dziwny.

„Bo i ta wyspa miała swoją Panią.

Damę i Wariatkę w jednym.

Ale tak już po prostu było, co wyspa, to jakiś byt, który się nią zajmował, który opiekował się tym co na niej było i pod nią, nad nią i w okolicach i zważał na wszystko, co mogło w ogóle na nią wjechać, lub się podkopać, wiecie, od dołu… w końcu niektóre z wysp miały jaskinie, a w nich smoki i takie tam, skarby czy księżniczki. Wiecie, jak kto sobie pościelił, tak sobie tam mieszkał.

W końcu łoże, wszelakie spalne, jest naprawdę czymś niesamowicie istotnym w życiu tych, co śpią… nawet wąpierzowie mają te swoje trumienki wyłożone atłasem i pierzami, chyba że alergia, to wiadomo…

… inaczej, pewno jakieś poliestry czy trawy.

Chociaż, może nie zniżają się do onych nowoczesnych urządzeń i ustrojstw. Taki poliester może nieźle skórę nadpsuć, a jak masz żyć mniej więcej wiekuiście, to raczej nie chce ci się parzyć za snu, gdy może i nikt nie patrzy, może i nie cujesz prawie nic, ale jednak żyjesz nieżyjąc… Trzeba wyglądać. Jakoś tak zabać o wszelako pojętą aparycję i by mówili dobrze… ale nieczęsto.

Lepiej nieczęsto.

Pani Innej Wyspy nie ujawniała kto tam u niej żył, kto jednak wolał oną odciętość od kontynentu. Kto wolał te wszelakie głazy i wieczystą morskość… nie wciągała nikogo w te swoje sprawy, ale jednak widać było, iż poruszył nią przyjazd Wiedźmy Wrony Pożartej Przez Książki Pomordowane…

Dosadnie.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Psychoterapeutka” – … okay. Opis był intrygujący, ale jednak, jednak pomyślałam sobie, oj weźcie no, przecież to już było, ile razy można i tak dalej, jednak, sięgnęłam po tę powieść i nie do końca wiem czy żałuję czy nie? Po pierwsze, to wiecie, jakoś skandynawskie opowieści mało mnie przekonują. Zwyczajnie. One realia są dla mnie codziennością, więc…

Po drugie, to coś, co miało być opowieścią o zbrodni bardiej jest właśnie historią o niej, o psychoterapeutce i jej pacjentach, ale historią dziwnie niedokończoną, bo ten jej mąż, wiecie, zaginął i jest ino wkurwiającym elementem, który od dawna winien nieistnieć, nie wiem w ogóle po co on jej w życiu…

I tak naprawdę, kto tutaj potrzebuje terapii?

I jeszcze… nie, chyba mi się ono pisanie nie poobało. Po pierwsze jakoś tak od początku człowiek wie co się stało z nim i guzik go to obchodzi. Po drugie, cała powieść jest dziwnie porozrzucana, zdejmowanie ciuchów jest ważniejsze od przemieszczania się i pobytu w innym miejscu… niby byłby to intrygujący zabieg, gdyby się z czymś wiązał i wiąże się… ale to coś, z czym się wiąże, jest…

… nieważne.

Kompletnie.

Tylko ta opowieść kobiety… no właśnie, dlaczego to jest thriller? Bo masa takich poobnych opowieści? I to bardzo podobnych, czy raczej chodzi o zakończenie, a może jednak ktoś nie chciał napisać dobrej powieści o kobiecie, której niby nic się nie dzieje, ale jest nieszczęśliwa, dziwnie agubiona we własnym życiu i lekko rozchwiana emocjonalnie, z czego zdaje sobie sprawę.

… więc…

Nie wiem, dla tych, co chcą spróbować.

Trzeba przyznać, że wyspa wiadomo, jak wyspa, ma swój urok, ma swoją moc, ma ono coś w sobie i jakoś tak nie chciał człowiek z niej wyjeżdżać, ale też, chciał do domu. Chyba po raz pierwszy tak bardzo chciałam do domu, naprawdę.

Nie rozumiem tego, ale, czy ja w ogóle siebie jeszcze rozumiem?

Powiem jedno, tę część Szwecji w ogóle warto zobaczyć jak i cały kraj, który jest tak niesamowicie zróżnicowany, że aż coś człowiekowi w sercu się porusza i nie jest to komora czy zapadka czy coś… Ale poza środkiem dziwnie pustym, przynajmniej w części, którą widzieliśmy, jakoś tak mało tych drzew, to jednak mnie osobiście najbardziej urzeka ono wybrzeże. Niby klify na północy, ale jednak nie do końca, niby zatoczki, ale jak wdrapać się na one gładkości…

Niby jedno, a jednak wiele więcej.

Niby…

No właśnie, ono niby jest w tym wszystkim takie czarowne, niesamowite i szalone. Ta woda taka czysta, skały, miejscami one piaszczystości plaż, kładki przyczepione do gładkich głazów, zieleń i niebieskości wody, jej zmienności… a może ja zwyczajnie już nie potrafię żyć bez morza?

Może to ja?

Może morze?

… ale, żeby nie było, chociaż chciałam do domu tak bardzo, to jednak teraz jak wariat tęsknię i już bym pojechała, ale jak myślę o pobudce tak wczesnej, to jednak na miesiąc bym raczej wolała, ale jak tak dom zostawić?

No właśnie…

Czy można rozdzielić serce?

Siebie?

Nie no, oczywiście że wiem, iż luzie to robią, ale jednak… czy ja jestem ludzie? Z ostatnich rozmów z Chowańcem, który zaliczył kolejny julefrokost w robocie, czyli dużo ryby i śpiewania, no to nie jestem ludź. Nie rozumiem onej potrzeby tłoczenia się, bycia razem, onej stadności. Tych radosności zależnych od ludzi, procentów i żarcia i jeszcze, dzielenia się zarazkami…

Może zwyczajnie coś ze mną nie tak i dlatego będę musiała nosić tą brzydką smycz zieloną w słoneczniki? Jeśli dadzą wam taką na promie, pamiętajcie, że ma ona wielkie znaczenie. Oznacza, że osoby tej, która ją nosi, nie należy… no właśnie i tutaj dochodzimy do definicji niewidocznej niepełnosprawności, którą posiadam, ale wolę jak luzie nie wiedzą, chociaż czasem podchodzą, więc…

Może lepiej nosić?

Może przestaną?

Ale czy w innych krajach wiedzą co ona zieleń ze słonecznikami znaczy?

No ale… dlaczego o tym piszę, bo podróż powrotna ukazała nie tylko idiotów na drodze, cudowne osoby w niektórych sklepach, to, że powinnam sobie w CV wpisać: umiejętność pracy na kasie w IKEA, pośpiech, to, iż prom o 18;30 jest za wczesny, ten o 20tej ino pływa latem… wkurwiające!!! No i światła oczywiście mniej, nam trafił się pogodowo deszcz, śnieg miejscowy bardzo i pizgawica, i morze bujające i spokojne, więc… Ale poza tym, dowiedzieliśmy się, że takie smycze będą rozdawane na promach, więc… pamiętajcie, że to nie zabawka.

Może sprawić, że ktoś was nie ugryzie.

Albo zrozumiecie, dlaczego nie chce z wami rozmawiać.

„Oj jak ona o takowym marzyła, wiecie, sponsorze, co dawał, a nic nie chciał poza jej pozytywnym istnieniem, w jej oczach oczywiście, potem może tam nikłym uśmiechem, czy prezentem ze splecionych liści… no wiecie, coś w rodzaju zapatrzonego, niezgodnego z normami, może i zaćpanego szaleńca, ale jak ma wiele na koncie, to nigdy nie głupiego czy szalonego, chyba…

Chociaż…

… ostatnimi czasy już unika się mówienia ekscentryczny… zauważyliście? Coraz więcej wariatów i porąbańców. Niezależnie o miejsca i pozycji urodzenia. Sorry. Można powiedzieć, że głupi bogaty, ale raczej cicho.

… więc o takim marzyła.

A plecione liście są super i trawy czy kamienie i gałązki…

Koszyk można zrobić sobie, wiecie, naprawdę, łatwo się go robi, można nawet łatwiej jak ino bierzecie liście, dźbła, no i potem gruba nitka i igła i szyjecie… nawet dywanik można lajsnąć sobie. Wszystko można, torebeczkę, ciuszki nawet, ale do bielizny to nie bierzcie tej, która tak rani, trawy się znaczy, z onymi brzegami niczym lancety, skalpele wszelakie, parzące…

… do wnętrza.

Ale sponsor taki…

rzucający się na kałuże pod waszymi stopami, no wiecie, taki niby konieczny niewolnik, ale wiecie, to on płaci, was wielbi, więc jakby stajecie się niewolnikami jego zapatrzenia, chciwości bycia i miłości może nawet… hmmm, no ale, chciała to chciała. Chciała go karmić obrazami i zdjęciami, sztuką wszelako szeroko pojętą splatającą słowa i obrazki, barwy i szelesty.

Tego chciała.

Ale, żeby nie musiała jakoś tak być z nim blisko.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

I może Vitlycke było jakie było, ale ten śnieg, chwila spaceru w lesistości białej, w śniegu głębokim, oczywiście, że wzięliśmy ze sobą łopatę, no weźcie no, wozimy zawsze… to jedyne ono doznanie, ale to, iż Google znowu nas jakoś pokierował… serio? Ale przecież ja ciągle mówię że on nas podsłuchuje, no i może i dobrze, bo w końcu wylądowalimy w kamiennym kręgu, kolejnym…

Abrott.

W rzeczywistości nie tyle krąg kamienny, co grób.

Fascynująca sprawa, chociaż może żelazny, więc jakby wiekowo nie dla mnie do końca, ale jednak… pośrodku szczątki, tajemnica, grzebień spalony, dookoła, cóż, dziwnie nazbyt wiele kamieni. Bo zwykle maks to 10, a tutaj… 15?

Co najmniej, dlaczego, kto, co, jak?

Można by porozprawiać, więc tym się zajmę.

Sama ze sobą.

Jednak… nigdy nie byłam o tej porze, w takim śniegu w takim miejscu. Nie żebym nie pracowała w zimie na stanowisku, ale jednak, śniegu było o wiele mniej. Pamiętam, bo szaleniec kazał nam łapami ryć, by sprawdzić jaki wał na nas czeka, czy ziemny czy ziemno-kamienny, no wiecie, pasjonaci…

Szaleńcy?

Nie wiem, ale odmrażanie dupska w archeologii, podobnie jak poparzenia słoneczne, to norma, wciąż mam blizny na nogach. I bóle reumatyczne od mycia skorup w zimnej wodzie. No co…

… szaleńcy lub pasjonaci?

Ale to miejsce, te drzewa, kamienie, cisza… magia prawdziwa.

A następnego nia w końcu czas na sam Tjörn, wiecie, gdzie skały inne, głowa na szyi stoi i cmentarzysko mają, no i co najważniejsze, brązowe na oatek mają i one moje kochane helleristningery.

15 łodzi.

Ale od początku…

Mieszkaliśmy chyba na obrzeżach Skärhamn… chyba, ponieważ to wsio takie wiecie, jedna wyspa a tyle miejscówek, no ale widok na uśmiechnięty kościół był. Jest tutaj Nordic Watercolor Museum, jest i cudowna skalność, taka dziwnie inna, jakby każde miejsce miało swoje one skały, kolory i faktury… nic dziwnego, że tutaj jest usytuowane ono muzeum, muzeum dziwnie na one skały otwarte, nietypowe, niesamowite… któego nie odwiedziłam i wiecie, no cóż, może następnym razem…

Pizgało za bardzo na zabawy z papierem i farbkami.

… więc posiedziałam sobie w mikroporcie, gdzie jak widać znalazłam fajne chatki nadwodne do wynajęcia – widać na Instagramie… posiedziałabym tam dłużej, ale jakoś mi nie było ane, a lampki nawet tam powiesili, kurna, jak cudnie no… w wodzie pewno jakieś byty machały do mnie, alem ślepa…

To polazłam zobaczyć ją.

Ale najpierw ocywiście łódki.

Jeśli chodzi o skałę z rytami, to jest dla jenych imponująca, dla innych, no wiecie, dla każdego coś niemiłego. Zaraz przy drodze 15 łodzi, największe skupisko w okolicy, pewno póki nie odkryją innego i tyle. Dla mnie piękne i stare, ale Chowaniec marzł, to udaliśmy się do głowy, co na horyzoncie mamiła…

Chyba.

Ona… Anna by Jaume Plensa, no cóż… jest szaleństwem. Z jenej strony powala, z drugiej niszczy mi widok… nie wiem co myśleć, jest jak bogini wysuwająca się ze skał, z drugiej strony, nią nie jest. Wiele uczuć, dziwnych myśli, dobrze że w dole cmentarzysko piękne ze stojącymi kamieniami, kręgami, więc człek może to przemyśleć… i wiecie co, no wygląda to mocno surrealistycznie. Pewno też ta kawiarnia w sezonie otwarta, więc jest inaczej, ale jednak, no nie wiem…

Za to cmentarzysko mega!

Nie ma to jak starocie.