Chepcher Jones

„Czasem Wiedźma Wrona Pożarta się bała.

Nie było w tym ważkich, definiowalnych powodów, ani znaczeń, był tylko jakiś ulotny posmak nieświadomego, niemożliwego, uderzyć w cokolwiek innego, najczystszego, skondensowanego Strachu. Oblepiał ją. Romantycznie tulił jej dłonie, przyciskał się do policzków, muskał uszy, dotykał ust… Nakładał na palce szerokie obrączki i dziwnie ciężkie diademy na skronie, obmacywał ją głośno i gniótł niczym jakiś wieśniak, plebejusz, a potem milcząco głaskał nim obeznany ze sztuką, wytrawny kochanek. Mógł sobie pozwolić na wszystko, ale też wiedział, że nie ma dużo czasu, że musi się pospieszyć. Bo gdy tylko Wielki, Ogromny Strach nachodził Wiedźmę Wronę, jej Przestępcza, Podstępna i Niemożliwa Armia się budziła.

W pierwszym rzędzie, ataku dziwnie zmasowanym stały Dziewczynki. Ot kilkulatki, bliźniaczki o oczach wielkich i błyszczących jak ułuda szklanej bombki. Tylko patrzyły, niewinnie, przenikliwie, aż odzywały się we wrogu wszelkie grzeszne myśli. Wszelkie maleńkie przewinienia nabierały gigantycznych kształtów… wina w końcu zderzała się z karą. Przerażając, iż tyle zła w każdym z ludzi. Bo nieludzie zwykle taka mało grzeszni, poza tymi co to blokują drzwi, wpadają gdzie nie trzeba i strasznie drapią. Następne były Staruszki. Niewinne panie odziane w fartuszki i chustki. Spora część z nich miała laski, każda ciężką sporą torebkę, któej ostre krawędzie raniły dogłębnie, do końca, na zawsze. Uderzenie laski bolało, ale nie tak, jak spojrzenie oczów własnej babci, która wycierała ci nos, gdy znowu zderzyłeś się z nieznajomą jeszcze rzeczywistością… te oczy mówiące: dlaczego mi to robisz? Tak, poczucie winy było silną bronią, ale było coś jeszcze, coś, czego bał się każdy, niezależnie od wieku… Dentyści!!! Ci jechali na swych fotelach, czyści, przeniknięcie środkami dezynfekującymi z kleszczami wysypującymi się z uszu i wiertłami zamiast włosów…

Nie opłacało się wojować z Wiedźmą Wroną. Zwyczajnie. Gdyż ból był tylko jedną z broni, które przewidywała jej PPiNArmia. Tak naprawdę w życiu było wiele straszniejszych rzeczy niż zwykłe cielesne cierpienie. Były jeszcze te pomijane sprawy, o których się nie myślało, zbywało machnięciem ręki, a które jątrzyły najmocniej odbierając oddech… miała je na wyposażeniu.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Recenzje: „W szpilkach od Manolo” i „Słowo i miecz”

Turyścizna na Wyspie obecnie uznaje ją za miejsce wyłącznie przeznaczone ich rozrywce. Ową dostępną wyłącznie dla nich rozpustę. Ot robić mogą wszystko, kompletnie bezkarnie, bez żadnych ograniczeń, poza terytorialnymi i bezmyślnie. Burzą ciszę swoimi krzykami, zakłócają ją skrzypieniem rowerów i rykiem nadmiernej ilości jednośladów innych… tłustych, obsmarowanych, a jednak jakoś tak po końsku dzikich i pięknych. No i są auta we wszelkich rozmiarach, waląc na odlew ekologię, czy jakie tak jej imię… parkują, jeżdżą, śmierdzą. A ludzie, choć czasem korzystają z nóg, zdają się od nich uzależnieni. Jedni nawet w nich śpią, inni dumni z posiadania akurat takiego, nie innego modelu… pieszczą je przez osłonkę doczepionego namiotu…

… ot niewątpliwie sezon się zaczął. Autochtoni skrywają się w swoich chatkach, udają, że ich nie ma, udają, iż są tacy maleńki jak skrzaty, które zostawiają ślady na ukradkiem i podstępnie rozsypanej mące. Ale Turyścizna zagląda wszędzie. W końcu owym Wielkim Zoo, jakim jest teraz Wyspa, muszą być zwierzątka, czyż nie?

Ot zdała by się Babuleńka sieci naprawiająca na progu, w chustce koniecznie i Dziaduleniek na plaży ściągający starą, dziurawą w ulubionych miejscach łódź. Zdał by się Małodzian w porciętach rybki w wędzarni przewracający i mew śpiewające wiejskie przyśpiewki, oraz Dziewczątko w podkasanych sukniach walące w tarę przy rzeczce, coby wszelkie ajfony mogły udowodnić, żeśmy tu byli, widzieli, pomacali, zostawili swój ślad… czy chlubny, who cares? A Prawda Pani Wyspy? Gdzieś się chowa, niechętna pokazywać lico i udowadniać swe racje, tak od dawna już nikt nie słucha…

… nikt!

„Nikt nie miał złudzeń, że definiowanie owego wydarzenia, do którego się wszyscy paranoicznie tak dziś szykowali, można było uznać za coroczne. Zbyt często zwierzyna znikała, uciekała, nawiewawała i ogólnie odmawiała wszelakiej współpracy. Nie chciała, zapierała się wszelkimi odnóżami, wykształcała rogi, jadowe kolce i pluła kwasem. Bratała się z gościami o reputacji nie tyle podejrzanej, ale takiej, jakiej zwyczajnie unikało się nie patrząc, ot intuicyjnie wymazywało się ich z otoczenia.

Ale tym razem musieli. Musieli zrobić wszystko, by się udało. By nastąpiła jakaś spokojność, równowaga w okolicy…

… trzeba było zmusić Wiedźmę Wronę Pożartą Przez Książki do krańcowo wyczerpującego, paraliżującego członki i myśli, usypiajacego wyobraźnię i mięśnie, do końca wnoszącego ułudę nudy totalnej, wypoczynku.

W tym celu, doprawdy zbawiennym dla swiata, przygotowano sznury, wnyki i okowy. Sieć, armię skrzatów wprawionych na Gulliwerze, uzbrojonych w muchy plujki, oraz kajdanki w trzech rozmiarach – w tym przypadkowo jeden z różowym futerkiem. Miękko wyłożone pomieszczenie z dostępem do świeżego powietrza, wodą i miejscem wydalania, czekało odkurzone od ostatniej, nieudanej łapanki. Wiedźmy z Pieca uwarzyły odpowiednie napary, które wypróbowawszy na winnych zaśmiecania i nadmiernie smrodliwego pierdzenia turystach, gotowe były dożylnie podać – bo gryzła umiejętnie i zakaźnie – Wiedźmie Wronie.

No i była też przynęta…

… odrobinę wrzeszczała i klęła, skopała Pana Tealighta w to miejsce, gdzie najbardziej urzeka, nadepnęła na Ojeblika, który się obraził, opił nalewki na sośnie i unika wnikania w plany innych, całkowicie nie chciała współpracować, a przecież robili to też dla niego. Przynęta dostarczona przez Chochela, chochlika pisarskiego Wiedźmy, tego co to dość swobodnie sobie folgował z bielizną…

No związali Chowańca Wiedźmy. A dokładnie, nie wnikając w procesy zachodzące w nim samym, gołego pzywiązali go do wiatraka… i czekali.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Świat odpoczywa. Po to natura wymyśliła zimę, by pozwolić sobie na sen, leniuchowanie i wszelkie łóżkowe zabawy pod puszystą pierzynką. Potrzebujemy wytchnienia i doprawdy Bornholm jest jednym z tych miejsc, które uzmysławiają to aż nad podziw dobitnie… a jednak nie… nie umiem chyba?

Może to jakaś genetyczna przypadłość, swobodnie i nader silnie wrodzone nerwice natręctw, nadgorliwość ponadnaturalnie paranoidalna, ot owa przerażająca, nadmierna niepewność siebie… „nicnierobiącej”? A może wpojone przez wszelakie, ponadnaturalistyczne wychowanie, potrzeby wiecznego zabiegania? Czyż nie tak się wychowuje dziewczynki… a może tylko mi się trafiły takie porąbane wzorce do naśladowania, niechętnego naśladowania?

Mam problem pracy dla samej pracy. Totalnej nieumiejętności siedzenia dla wypoczynku, spacerowania dla oddychania… nie, moje czynności zawsze muszą mieć co najmniej jeden cel. Wyższy najlepiej, totalnie demiurgiczny… przymusowy tak samo, jak ten chorobliwy pęd do bycia zawsze zajętym osobnikiem homo wiedźmicus!

„Zbudził się majowym rankiem w swej ogromnej, kniejnej przytulnej gawrze, plażowej wiązance wszelakich śmieci, Pan Havgus. Zbudził się nagle z głębokiego, dziwnie falującego snu i poczuł, że czegoś się mu chce, czegoś brakuje, czegoś mu się tak natrętnie pragnie. Ulotnego czegoś, nienamacalnego, dziwnie jak on niestałego w postaci, ale jakże nagle niezbędnego… Chętkę ma ogromną na to, pragnie, niecierpliwe czuje ssanie w mglistych kiszkach, nie, czekajcie… on ma CHCICĘ!!! Tylko jak zaspokoić to, co tak niewiadome, co bardzo nader lotne, niemożliwe do uchwycenia? Opisania, zdefiniowania, a nawet nazwania… poza chceniem?

Wypełz więc Pan Havgus na plażę, poszurał trochę deszczowymi kamieniami, poprzyklejał się do śliskich drewienek, poocierał, posiąpił na śmieci… posmętniał mgliście nad pustką wilgotną, która ludzi do niego odgoniła, turystów nawet tych zdesperowanych wcisnęła pod kołdry, no i ruszył dalej. Bo gdzieś musiało być owo spełnienie. Przecież dla każdego jakieś jest. Podkasał suknie, spódnice i spiochy – wot takowy ma urok w sobie kumulowania ciuchów wszelakich i duchów i myśli – i potoczył się ulicą, zahaczył o zieleniące się pola o drzewa zebrane w plotkujące grupy, korytem rzeki płynął przez chwilę, myślał, że może wodospad… ale nie. Muskanie płatków pokrytych drżącymi kroplami nocnej ulewy, też nic nie dało. A i lekko nazbyt zmoknięte owieczki na polanie, nawet te świeżutkie, młodziutkie, maleńkie bielejące kłębuszki w wysokiej trawie… nawet ta czarna, ni ta jedyna, dziwna grafitowa… Nie, to wciąż nie to. Rzeczka wzburzona też nie ukoiła zmysłów Pana Havgusa. Ni jabłonka, z której opadły prawie wszystkie płatki, ni zmoczone, drżące, jakby zmrożone dmuchawce, ani maleńkie stokrotki, które to zbuntowały się i zamkneły się przed nim na amen! Nawet bez, pachnący tak, że oszałamiał, czterolistny, skrywający gdzieś ową spełniającą życzenia pięciolistną spełniaczkę pragnień… nie, to nie był zapach ni smak. Nie był to też dźwięk, a przynajmniej nie było to nic z osobna.

… więc dalej toczył się Pan Havgus z demonami, duchami i marzeniami w środku. Toczył się czarną drogą, nie bacząc na samochody, toczył się ścieżką i chodnikiem, polną, błotnistą strużyną, chlupotał w kałużach i wznosił się prawie dotykając nieba. Wpychał się w rury i podziemne norki, ale nic z tego.

I wtedy na horyzoncie spojawiła się niewielka obietnica, jakieś uczucie, coś zaiskrzyło krańcami wymiarów chmurnej, mglistej powłoki. Coś postawiło na wskroś dumnie, na baczność wszystkie pojedyncze wskazówki w owej kotłowaninie. Coś oznajmiło dzwonami i kilkunastoma alarmami samochodowymi – tymi wkurwiającymi, starymi modelami, łiiiłiiiłiii, tuuutuuutuuu, ijołijołijoł, muuumuuumuuu… No wiecie! I tak Pan Havgus, jak zwykle zresztą, zwyobracał na amen ze smakiem, na spełnienie i ku zadowoleniu stron wszystkich, Wiedźmę Wronę Pożartą Przez Książki. A potem zapomniał, wrócił do siebie i zasnął, ot tak to jest z tymi chłopami. A w jego przypadku specjalnie. Wróci pewno znowu za rok nie wiedząc co go wzywa, jak ukoić dziwne pragnienia, no i będzie szukał, no i pewno znowu znajdzie… bo tak też już jest. Ot, na szczęście. Bo w końcu Pani Wyspa musi czymś się zabawić, a i przechowywać w kimś wszelkie tajemnice też musi… nazbyt byłby oczywsty kamienny skarbiec, a któż będzie przeszukiwał mgliste tumany takiego Pana Havgusa?”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Moja powieść na dziś, czyli fajnie wydane, najnowsze dziecię Agnieszki Lingas-Łoniewskiej, no wiecie… coby w onej Wiedźmię ową definicyjną nader kobiecość pobudzić, a co!

Z cyklu przeczytane: „Dziedzictwo królów” – ma w sobie cykl Friedman tak wiele pytań o człowieczeństwo, o owe pragnienia jednostki, filozofie społeczeństwa… Tak wiele zderza się w nim sprzeczności i tak wiele przez strony przenika błędów i pragnień ludzkości, że aż trudno uznać to wyłącznie za fantasy. I o to chodzi! O powieści, które odbijają w innych światach, innych sytuacjach, innych rzeczywistościach to, co tak dobrze znamy… nas samych! Dlatego czyta się książki, czyż nie? Żeby rozłożyć własne istnienie na cząstki i poznać je. A potem złożyć, może w coś całkowicie nowego?

Zaskakującego?

Napotykając takie powieści, w tym przypadku cały cykl, nasuwa mi się zawsze słowo – GŁĘBOKIE. Nie polecać – Nie myślącym! A może ostrzegać wielbicieli literatury zwyczajnie fantastycznie lżejszej? Nie wiem… W moim przypadku znajomość z autorką zaczęła się wieki temu i trwa! Z orgazmami!

Pan Havgus jest jak stado duchów, myślący kłąb mgieł i dymów, morskich niepewności i naturalnych szaleństw, zwyczajnych demonów, ludzkich myśli i niespełnionych życzeń, powiązanych razem jakąś istotnością, niewidzialną nicią, pragnieniem wypełnienia nieznanego nikomu proroctwa. Te kłęby mgły, chmury opadłe anioły, ale jeszcze nie gotowe na piekielne męki…

… jest w tym ich tańcu, raz przesłaniającym świat, potem odkrywającym wyłacznie sobie świadome jego elementy, byśmy mogli zobaczyć znajome otoczenie inaczej, coś więcej. Jakieś przesłanie. Jakaś tajemnica. Jakieś dziwne, poplątane ze sobą smutki, a jednocześnie skoczne radości.

I wilgoć…

… wilgoć przenika, ale w człowieku pozostaje wyłącznie chłód. Nie wilgoć. Wilgoć tylko muska ulotnie otoczenie, owe mityczne aury, pola cholernych mocy, które od tak dawna tańczą dookoła każdego z nas, niewykorzystywane.

Duchy w owym majowym i czerwcowym tańcu zdają się wybierać miejsca, które musną swoją specyfiką. Jakby miały w sobie jakiś ulotny plan. A może całkiem namacalną, kamienną tajemnicę? Buzujące, prewalające się, formujące fantastyczne istoty, które w rzeczywistości są wyłącznie odbiciem niewidzialnej rzeczywistości…

… kocham havgus!

„W Białym Domostwie, w popołudniowej porze, obmywanym koślawym słońcem, lekko zmierzającym ku swojemu zachodowi… wrzał nowy Stary Samowar. Właściwie wrzał dla samego wrzenia, bo gość i tak wolał herbatę paloną sypaną, a Pan Tealight ostatnio tylko torebki. Nikt się niczemu nie sprzeciwiał, bo w końcu nie dość, że w prezencie gość przyniósł samowar, to na dodatek przytargał pod pachami i na dwóch niewolnikach: trzy pudełka ciasteczek, w tym jedne śmietanowe z posypką i polewką, paczkę pączków oraz filuterny zestaw kruchych we wszystkich kształtach – tych niezbyt frasobliwych także! Do tego były lizaki w kształcie zombie-biedronek… więc nie wypadało marudzić, prawda? Niech se pali tą herbatę. Niech toczy swą opowieść, w końcu zdaje się, że Szatan tyż człowiek, czyż nie?

– Widzi Pan… zło stało się jakoś mało popularne, niedefiniowalne, umykają mu wszelkie jego subtelności, owa delikatność tworzywa, ta wszechstronność (westchnienie) Obecnie nazywają to chorobą, albo co gorsza religią, odbierając mi cały monopol!!! Nie mogę być bezrobotny, mam nerwicę natręctw!!! Dlatego zdecydowaliśmy się zmienić odrobinę nazwę. Tak niewiele, ot zaprzeczenie, które z jednej strony coś mówi, oznajmia, z drugiej totalnie ściemnia, znika, jak się druk rozmaże. To oczywiście oznaczć obecnie może wszystko, czyż nie? Nie ograniczamy się, nie jesteśmy rasistami, każdy dobry do połowu dusz. Przyjmujemy naprawdę każdego. W dziale Zakusy-Pokusy nawet Zajączek Wielkanocny sobie dorabia po sezonie. Mikołaj, nic to, że święty, Wróżka Zębuszka z doskoku tak bardziej, rozumie Pan. Ale mimo owej równości, poprawności polityznaj, owego pewnego ugłaskania, ale to tak tylko między nami, nie chcę tracić twarzy ni fasonu, rozumie Pan… otóż tęsknię za przeszłością. Za ową prostotą cudownie skomplikowanego. Nie trawię komplikacji prostoty, nie na mój anielski, choć upadły, umysł to!!!

Wie Pan co powiedzieli? Że te ostatni katatrofy, całe to cholerne zło, to BOSKA jest ręka!!! Że się podobno Jego Wysokości anielskie rządki najmłodszych przrzedziły, dorośli zapewne, więc sobie wykosił dzieciątka… Ja nie rozumiem jak tak można? Toż to dla mnie jest okrutne!!!

Podurnieli ludzie!!! Żli są tacy, czuję się TAKI malutki, wie Pan, o taki taki taki… całkiem malutki!

PS. Jak wyglądają zombie-biedronki?”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Zdradziecki plan” – po prostu ustawiam M. J. Sullivan na piedestale moich NAJulubieńszych-kochańszych autorów i tyle. Nic dodać, nic ująć. Jest świetny! Jego bohaterowie po prostu mają to COŚ, są żywi, namacalni, skomplikowa i niepowtarzalni. Tęsknie za nimi! Świat, który opisuje jest z jednej strony skomplikowany, z drugiej jakże znajomy, prawdziwy… po prostu są jeszcze TACY autorzy… oj na szczęście jeszcze są!!! Szkoda tylko, że to już prawie koniec!

Piąta część!

A co będzie potem?

No być coś przecież musi!!!

Recenzja: „Całkiem nowe życie”

Ogólnie nie rozumiem świata. Jakoś tak się wszystko układa, iż pospolity człowiek obecnie działa, nie myśląc nad konsekwencjami. Omamiony ową ułudną dobroczynnością. Wie, że pogłaszczą go po pleckach, że wrzucić grosik starczy, tutaj kliknąć, tam kliknąć, czarne dzieci, głodne dzieci, lodowe pokrywy, białe misie, chorzy tacy i inni, no i zbawienie gotowe, że chleb dać, nakarmić i już… niebiesia, hurysy, derwisze i inne cudowności seksualnych wzlotów zapewnione…

… ale nie jest tak.

Już teraz ktoś inny za nas decyduje co dobre, a co złe. Zatracamy osobistą zdolność do odczuwania, odróżniania… potrzebujemy cholernych opinii, amerykańskich najlepiej, naukowców, głów wcale tam nie ważnych, tudzież tak zwanych słynnych i chorobliwie sławnych. A co z tobą szary człowieczku…

… myślisz ty jeszcze?

Świat leci w jakąś cholerną czarną dziurę, która jednakowoż działa wybiórczo. Nie można przewidzieć co tam wyssie, a co zostawi. Tylko co ma zrobić jednostka? No cóż, jednostka w mojen krótkiej wiedźmiej osobie ucieka… od świata, rzeczywistości, blebleblebania. Nie chcę być karmiona papką cudzą, nie wsiąka we mnie, robi mi zgagę i cellulit! Musowo! Jednostka jak ja ucieka na Wyspę i udaje, że nie istnieje.

Bo jej wolno… znaczy bo mi wolno!!!

„Nadszedł czas, gdy na wąskich ścieżynkach Wyspy uzurpują sobie władzę despotyczną, krwawą i dyskryminującą innych, one… Rowery. Zwyczajowo dwukołowe, dwupedałowe, uzbrojone w saczki i torby, oraz napędzającego je, pocącego się, sapiącego, woniejącego, wrzaskliwego człowieka – tańszy jednak niż benzyna, choć ciężkawy… Strojne w lakiery i farby, celują w ciebie z wentyla, albo pompki i czujesz się jak idiota, bo nie masz kółek, tylko te dwie cholerne nogi. Krótkie nogi. Niby wiadomo, głupio by było mieć trzy czy cztery, ale wciąż, czujesz się dyskryminowany!

Bo jesteś tylko człowiekiem. Nawet w przypadku Wiedźmy Wrony Pożartej, kulącej się na poboczu w trawie, drżącą dłonią próbującej dumnie stroszącej się stokrotce zdjęcie trzasnąć, tylko człowiekiem. Bez oliwienia i łańcucha, bez kierownicy i zabawnego siodełka. Bez ramy takiej owakiej, kółek z gumowymi cudami i szprych… może najczęściej i tak chodzi o te szychy, znaczy szprychy? Tylko człowiekiem jesteś. Sam się napędzasz i sam kierujesz, a na dodatek kiepsko skręcasz!

Umieszczony wyżej na wzniesieniowości Rowera człowiek, jednostka czysto paliwowa, napędzająca, niewolnik wyzyskiwany, zyskuje złudne poczucie chwiejnego bezpieczeństwa i nagminnej, pędzącej wyższości. Już wie, że jest lepszy od tych chodzących, owych brakujacych ogniw, które to nie rozpędzą się tak równo z górki, co to może się potoczą, ale nie wyhamują, tam gdzie trzeba. Jednak nie oszukujmy się, to Rower jest panem i władcą. Owo przednie koło, w związku problematycznym, aczkolwiek nierozerwalnym pierwszą miłością, prowadzi i wiedzie. Wie dokąd zmierza i gdzie się zatrzyma. Koło tylne zwyczajne podążą za nim, zakochane w owym przewodzącym, dumnym liderze… podniecone perspektywą trafienia w wyznaczoną przez niego koleinę. Pedały, kręcące zię wzajemnym zamiłowaniem do ruchu z łańcuchem, niczym kosmicznym, rowerowym DNA, pragną ludzkiego dotyku. Nie zważają na aromat stóp, nie obchodzi ich obuwie, aczkolwiek preferują czepliwą podeszwę… chcą być deptane. Miażdżone i wciąż popychane. Niczym poddane Dominy, błagają by je chłostać i poniewierać nimi wciąż na przód i na przód i w dół, mocniej i szybciej…

Opanowane rowerową gorączką osobowości homo pedalicus nie zamierają, gdy ściągną niewypowiedzialnie potężną siłą dupę z siodełka. Nie. One wciąż czują je pomiędzy nogami, wciąż wciskają stopy, wciąż pragną kierownicy, która za nich zdecyduje gdzie mają się udać… bo tak łatwiej być prowadzonym, oddać władzę, nie decydować, po prostu czuć wiatr we włosach, pod pachami, zwyczajnie niech pędzą… reszta winna być doprawdy wielkim milczeniem!!!”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Mgnienie ekranu. Zbiór opowiadań” – boska lektura. Drobiny wymiecione z dysku Mistrza. Niektóre znane, inne lekko znajome, a reszta całkowicie nieznajoma. Zresztą nie ważne. To takie perełki, cukieraski. Coś, co nigdy jednak nie traci smaku, mimo czytania wte i wewte… ale za to pozwala odkryć w Autorze więcej. Więcej, niż nam się wydawało, więcej niż miało być zdefiniowane jako znajome. Co najważniejsze, tłumaczenie Piotr W. Cholewa!!!

Wielbiciele Pratchetta i tak nie przegapią tomiku, ale owi nie znający Dysku i pozostałych powieści… cóż, myślę że mogą sięgnąć, by liznąć, spróbować, zobaczyć jak to wszystko się kręci!!!

Turyści mnie przerażają. Pratchett poświęcił im nawet pewien tom, dwa tomy, pewną jednostkę zwaną Bagażem… i naprawdę powalającą, dosłownie opisującą ów gatunek człekokształtnego. Bo coś się dzieje z ludźmi na tzw. wakacjach. Na owym wywczasie. Puszczają hamulce, ale też nagle trzeba mieć najlepsze zdjęcia, najwięcej przejechanych kilometrów i najgłębsze doznania!

… więc nie do końca znaczy to wypoczynek i poznanie nowego…

Z wysokości pojazdu, bo to ten rower taki zdrowy, to takie modne, ot turystyka, aktywny wypoczynek… a pączek w bagażniku, no przecież jeść trzeba… patrzą na innych inaczej. Jakby nie docierało do nich, że nie wjadą pod prysznic, do myjni samochodowej ich nie wpuszczą, a i wysikać się trzeba bez rowerka!!!

Nawet gdy schodzą, w owych obcisłych, trendy wdziankach widać, że są z innej planety. A ty na tych nogach, osz ależ ty jesteś PASSE!!!

„Wiedżma Wrona Pożarta nie lubiła wychodzić poza… nawet wszelakie macanie, muskanie i czochranie Wyspy, starała się uskuteczniać z ukrycia, z bezpiecznej strefy, najwyżej czasem błąkając się pod wpływem i w pełni istotności swej niepoczytalności w mniej więcej wyznaczonych okolicach… Ale w okresach owej swej sporadycznej, kłamliwej świadomości i przerażającego, w przebłyskach, maskującego się człowieczeństwa, uznawała z całą pewnością, słysząc śmiech normalnych zwyczajnych, bezsensowaność wszelakich wypraw, wizyt, wycieczek i wędrówek poza Wyspę. W ten podobno ciekawy i zajmujący świat. Nie chciała. Tutaj miała wszak wszystko i więcej, znane i czekające na dyskretne odkrycie. Nowe i stare, znajome i wciąż jeszcze nie do końca oblukane. Nie potrzebowała więcej… poza pisanymi słowami, herbatą, misiami błąkającymi się po świecie i tymi małymi, dziwnie niepotrzebnymi rzeczami, którymi czasem uśmiecha się Pokręcony Wszechświat.

Ale tej dziwnej nocy… wstała i wyszła. Znowu. Tak naprawdę nie po raz pierwszy, ale dopiero od tej dziwnej, zimnej i niespokojnej nocy, miała naprawdę pamiętać to, co się wydarzy. Powód? Brak. Opisy niepotrzebne. Zamotana w błękitny kocyk, zbyt obszerny, czepiający się namacalnego i zamiatający ułudne, wyłuskała się z posłania, otworzyła drzwi i niezwyczajnie wyszła.

Wiodła nią powieść i legenda, wspomnienie tych, co przed nią odważyli się w pełni żywotności podnieść zasłony i spytać: AKUKU?!!!. O owej wędrówce przedwiecznej, o ważnej wyprawie, poznaniu tego, co PO. PO tym co teraz, po życiu i przemijaniu. Ale nie oszukujmy się dla tej Wiedźmy wizja Piekła była aż nazbyt znajoma. Nie ma tam nic nowego, nic do odkrycia. Passe i tyle! Niebo? Oj nie dla tej pani. Faceci w kieckach wyłącznie w Szkocji, a co jak co, wszyscy wiedzą, że tam Nieba nie ma. No przynajmniej owego… więc wybrała się Wiedźma Wrona Pożarta do Czyśćca. W celach ściśle naukowych, antropologicznymi osądami nękana.

A tam właściwie to tłoki. Na wielkim szyldzie, skalpelem obrzezanym, nad sterylnie metalowym, kratą okutym odźwierzu, stoi bykiem i wołem pisane: „PRALNIA nietylko CHEMICZNA, UZMYSŁOWIMY CI TWOJE PLAMY”. I skrzypią czysto, najwyższym tonem bramy i śpiewa dzowneczek zawieszony na przydrożnym drzewku… a ścieżka nie żółtą, a ceramiczną, bielutką filiżanką wyłożona. Śliska jak rozlane białko, świeci się gorzej niż zawarte między tylnymi odnóżami elementy dumy samczej. Ale iść trzeba, bo w końcu odpowiedzi się pragnie, czyż nie Wiedźmo? Oj pragniesz odpowiedzi, ciekawska jesteś, choć się do tego nie przyznasz. Na szczęście patrz, ot któż się to zawinął w tumany kocyka, przewodnik czyżby? A nie to, tylko Chochel. Ale będzie z kim słowo zamienić… a nie zwiał. Kurcze zobacz gaci nawet nie zostawił! Zniknął nim się Bramy Czyśćca zamknęły za tobą, więc sama pójdziesz.

I poszłą Wiedźma Wrona, by potem móc powiedzieć: czułam, widziałam, więc wiem! I zobaczyła rzeki i strumienie, balie i wanny, pralki wszelkich pór świata, a i tnące wodą gejzery. I wszędzie zobaczyła ludzi piorących szmatki. Trących o tary, kopiących o kamienie, w piasku tarzających, witkami okładających… tych co prali w proszkach i płynach i tych, co mieli tylko szare mydło, garść soli i sadzę z komina. I zrozumiała w jednej chwili, że nie pomyliła się w życiu i uciekła.

A za nią mieszkańcy Czyśćca wciąż próbowali wyprać to, co było idealnie białe, szukając plam, których zwyczajnie nigdy nie było.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Dodger/Spryciarz z Londynu” – powieść od Dickensa. Oj pewno, że doskonale zdaję sobie z tego sprawę, iż nie samym Dyskiem Pratchett żyje… że pomysłów ma więcej i wykonanie ich mu świetnie wychodzi… ale… Choć powieść dobra, intrygująca, bohaterowie Dyskiem pociągnięci niczym obraz werniksem, lekko, ale intrygująco zabarwieni… to jednak nie do końca mnie urzekła.

Powieść śliczna. O miłości, odwadze, wiecie honorze, tym wszystkim, co w przeszłości dalekiej miało jakieś znaczenie. O świecie kanałów i jego mitologii i pięknej dziewczynie. I o pewnym Żydzie, co się ze swoim Bogiem układa i o Dodgerze, który jest genialny, sprytny i lekko osobliwy jak Onan… więc dlaczego mnie nie powaliła? Bo to już było i u Dickensa i u pewnych muszkieterów.

Tylko dlatego. Ale może i dla tego, że ja od Mistrza wymagam zawsze cudów i tyle! Dobra powieść mnie nie zadowoli! Takam okrutna.

Pod Wyspą kryją się nader tajemnicze tajemnice. Bajer w tym, że na powierzchni cudów tyle, iż mało kto złazi w owe podziemia. A znaleźć tam można wszystko. Kżdy lęk przed ciemnością, każdego potwora spod łóżka i zza szafy… każde skrzypiące, kroczące monstrum, które było wyłącznie dźwiękiem… Zmaterializowane. Mają pod Wyspą swoje miasteczko, mają też sklepiki w jaskiniach, ale wiecie ruch mały, pi-ar niezbyt zachęcający, choć ederkoppery nader endemiczne się starają, naprawdę starają się jak tylko mogą, tkające chłopaki!

Ale ludzie mało teraz patrzą…

… znaczy mało patrzą dookoła. Bo w te małe, ciemne pudełeczka zawsze. Gadają do nich, robią nimi zdjęcia, głaszczą je i pieszczą często tak obscenicznie, że przydałaby się jakowaś polityczna poprawność, ale i ona się pieści, więc wiecie… przekitrane! Choć z drugiej strony więcej Wyspy dla Wiedźmy!!!

Bo to całe patrzenie w końcu zużywa widoki. Spłaszcza horyzonty, kolory jakoś wysysa, na pewno blaknie świat od patrzenia, czyż nie?

„Świat rozsmakował się w tym, co niegdyś uznawał za potworność, straszność, nawet obrzydliwość. Buty jak protezy, zęby nadnaturalnie białe i równe, zmarszczki zaprasowane na kantach twarzoczaszki, wiek nieokreślany, ciała wszystkie takie same, bez zróżnicowania, no i te ciuchy, w których już nie ma nic pięknego. A i ze zwyczajnych ciał niczego nadzwyczjanego nie robią. A same potwory? Owe definicje strachu, czyste przerażenia, możliwości straszenia innych i sprowadzania maluczkich do porządku dziennego?

Gdzież one…

A tu są.

Ograniczone.

Ograniczono im dietę, spółkę musiały założyć z ograniczoną odpowiedzialnością, boć potworności jako takiej już nie ma, to tylko… choroba – blech, ot niemoc, uleczalne zdziwaczenie dopuszczalnej odmienności!!! Pożądane serum na współczesność, albo też zwyczajna nadmierna ułomność, która dziwnie wszystkich kręci. Wampiry i łaki, legendarne stwory i lekko nieproporcjonalni człekokształtni. Skrzydlaci mocarze, ci o nadmiernie płynnej diecie i ci o owłosieniu wspomaganym odżywkami, wielkoludy i mikre staruszki woniejące lawendą. Były niegdyś dumne z siebie potwory. Nosiły owe długie zębiska i szpony, futra i wszelakie nadnaturalności z dumą… a teraz nic im już nie pozostało.

Zabrali ludzie wszystko i uczynili swoim i modnym. A potwory tak bardzo nie chcą być codzienne. Zwyczajne i znane wszystkim. Chcą być wciąż cieniem na ścianie, na którą nie pada promień światła i poruszającą się firanką w całkowicie bezwietrznym dniu… czymś niemożliwym, a nie kolejnym kaprysem ludzkości. Mocą i magią, a nie przebrzydłą codzienną, zwyczajnością…

Tylko czy im się uda? A może trzeba uznać za potwora zwyczajność. Słodycz różowiutkiego bobaska, która z łatwością pluje kwasem i macki z odwłoka wypuszcza? Może kolorowe baloniki w rzeczywistości są tylko pożerającymi oddech tym, którzy w nie naiwnie dmuchają? A urocze, barwne miejskie rabatki… niech staną się wciągającymi zakochanych, co to się zagapią, po stokrotkę sięgną, bagnami wieczności?

Przecież w to nikt nie uwierzy, czyż nie?

Ech! Jakie czasy, takie potwory, czyż nie? Nasze chyba zaczynają być nudne… wcale nie otwrte i wolnomyślicielskie, akceptujące ułomności i ogólnie wspaniałomyślne… po prostu pozbawione wyobraźni, jeżeli potworom kradną specyficzność!”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Rudowłosa” – swoją przygodę z tą serią zaczęłam dziwnie, od środka. Dorwałam drugi tom i spodobała mi się taka odskocznia. Niestety… wyszło na to, iż „Mag w czerni” był najlepszym z całej serii.

Bohaterka o skomplikowanym drzewku genealogicznym oczywiście HOT i CRAZY, nie tylko demonuje, żłopie krew, ale i ma przed sobą wiele tajemnic swego żywota do rozwiązania. Na szczęście obraca się w intrygującym towarzystwie… które często odbiera jej status głównego bohatera!

„Zielonooki demon” – wpadając w coraz większe kłopoty, właściwie nic się nie wyjaśnia, ale czyta człek dla niego – DEMONA. Dla kotka bez włosków i Pussy Willow. Bo nie ma to jak barwne języki i postacie nietuzinkowe…

„Złotousta diablica” – i chyba czyta się tylko i wyłącznie dla owych pojawiających się dygresji, dla inności wygrzebanej z zakamarków myśli grzesznych… bo całą reszta krzyczy: ale to już było… Ale choć już było, lubię ich. Zwyczajnie. Owym pragnieniem poczytania czegoś znajomego, ale też szczerzącego zęby trochę inaczej…

Gdy nadciąga tzw. wieczór… cóż, długo by było czekać na mrok o tej porze roku, dziwnie jasnych nocy, ale wieczorność człek czuje w kościach. Ów lekki chłodek i zmęczenie materiału wnętrzności. Owo lżejsze kołatanie serca i drżące mięśnie… i szansę na to, że może znowu z nieba spadnie gwiazda i pierdolnie owego niezbyt lubianego prosto w miękki czerep?

Wyłażą chwiejne potwory umęczone słonecznym dniem, pewne, że i tak nikogo nie wystraszą. Bo ludzie boją się obecnie zakończenia ukochanego serialu, tego, że nowych ajfonów im nie starczy, albo, że w kolejce stojąc ktoś zwinie im stare… że odmładzające specyfiki nie zadziałają i ukochany celebryt jednak nie odmachnie im ze „ścianki”!!! Że telewizoró większych nie dostaną, albo świat zwyczajnie, samolubnie i bezczelnie skończy się, nim oni zdążą na kolejny sezon obrzydliwych torebeczek od Vuittona.

Dziwny ten świat, co to potworność w takich definicjach umieszcza… czyż nie? Dziwny ot jest!!!

„Niewielu wiedziało, że nawet w książkach, w czymś co w końcu Wiedźmę Wronę stworzyło, co nią poruszało, co było tak bardzo znajome, co w niej biło i często… nadmiernie przyzywając psychotropy, do niej szeptało… Coś, czemu odpowiadała, co w sobie tuliła i czemu nuciła, fałszując, kołysanki… Było też owo coś, co ją przerażało, niepokoiło i trzęsło jej pozostałymi stronami. Co sprawiało, że płonęła niechcianym, dziwnie stroboskopowym rumieńcem, nie tylko w swoich odkrytych terenach, ale przede wszystkim tych mało znajomych, niczym owoc zakazany, co nie chce by go zerwać, tudzież zardzewiała dziewica, której ni w głowie ni w kadłubku, by z siebie rycerza wypuścić… Owo dziwne, zagmatwane, choć zwyczajne COŚ.

Otóż, jeżeli jeszcze nie wiecie, Wiedźma Wrona niektóre słowa w książkach pomijała i dziwnie w momencie ich napotkania ogólnie wyglądała. Czasem nawet akapity przeskakiwała, jęki odpychała od siebie, mlaski i stęknięcia z westchnieniem macicy miażdżyła. Czasem zdawało się, że nawet stronę z zamkniętymi oczami czyta, maca ją najpierw zapobiegawczo, jakby trującą miała się okazać, jak odskakuje, jakby ją ona sparzyła, potem drżącymi palcami ją przewraca, na wszelki wypadek jeszcze jedną i jedną… by się skończyło, by nie zwstydzało.

Cieleśnienie!

„Pani Kucipupa seks ze zmarłymi uprawiała
co było najważniejsze, do tego ich nie ożywała.”

No właśnie ten cały SEKS to nie był dla Wiedźmy!!! Znaczy ten opisowy. Ot owe męskości wypychające, się cieszące na widok jej lub kogoś innego, owe różdżki, mieczyki, stwardnienia całkiem w jednym miejscu skupione. Te pośladki kląskające niespójnym rytmem i mokre pościele. Owe piersi zwiększające się jak na wezwanie pierścienia Arabelli… i te jaźnie się splatające, chucie spławem w dół Niagary ruszające, nie bacząc na ostre kamienie.

NO ŚMIAŁA SIĘ… no!

Każdy ma jakieś swoje szaleństwa, a Wiedźma Wrona Pożarta Przez Książki miała ich udokumentowanych przez okolicę wiele. Jednak, gdy Pan Tealight przyuważył ją jak się nad opasłym tomem rumieni, jak dziwnie rozgląda, czy ktoś ja widzi, jak chowa po trawach i krzakach, jak unika niektórych stron… sprawdził przyczynę. I nie zrozumiał. Znaczy nie do końca, choć… potem zdybał Chowańca Wiedźmy i z całego serca, starajac się delikatnie nie naciskać na bolesne miejsca, zapytał. Gdy otrzymał odpowiedź, trochę nim majtnęło, bo któż by pomyślał, no i dlaczego akurat tak, pod tym kątem, w takich pozycjach?

Nigdy nikogo nie poznacie do końca, dopóki nie podejrzycie jak czyta różne książki. Jak wchłania rozmaite przygody… jak karmi się sytuacjami i jak się rumieni i w jakiej temperaturze!”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Wszędzie śnieg” – druga powieść tego autora i zaskoczenie. Bo oparta na faktach historia, w rzeczywistości nie tyle jest powieścią, ale rozbudowanym reportażem, próbą odpowiedzi na pewne pytania dotyczące szokującego odkrycia, zbrodni nigdy nie wyjasnionych oraz ludzi… o których mówi, że są potworami.

Szokująca, wciągająca, ale też inna. Nie jest to łatwa, opierająca się na rozdrapywaniu ran lektura, ale raczej przemyślany obraz wpływu otoczenia na winnych i niewinnych. Na zmarłych i tych, którzy mieliś owo szczęście – lub nie – by przetrwać! O prawdzie, która musi się wydostać!

„Upadek Hyperiona” – nie wiem dlaczego, ale potrafię powiedzieć o tej książce tylko to, iż jest niesamowita. Ogromna, potężna i odważna. Świat w niej przedstawiony nie tyle jest tłem, co głównym aktorem rozprawiającym się ze stereotypami i głupotami współczesnych ludzi. Bohaterowie są fascynujący i pełni, niepowtarzalni, choć tkwią stopami głęboko w tym, co dobrze znamy, naszej historii.

Jest w tej powieści, co ja mówię, w całym cyklu coś, co zawstydza. Co sprawia, że trzeba się kopnąć w dupę i spojrzeć na siebie inaczej. Jest owa pełnia filozoficznego pogmatwania, religioznawstwo i etnografia, socjologia i nauki, o których nie mamy nawet pojęcia. Jest i ów wciągający rytm, od którego nie można się oderwać, ale też ten brak lekkości, który przypomina nam o tym co książki NAPRAWDĘ potrafią!

Poważnie się zastanawiam nad tym co tak do grzyba zmurszałego grzmi mi dookoła? Burzy nie ma, w niebiesiech ino owo wszystko niebieskie, błękitne, ot chmurki nawet nie uświadczysz przemykającej na granicy horyzontu. A grzmi jednak. I psuje mi tutaj otoczenie swoim tętniącym hałasem.

Może i my jesteśmy na styku owych płyt, ale ziemia nie drży, więc pewno znowu się srzelają… ech! Nie lubię tych cholernych manewrów. Chłopięcych zabaw z bronią, szcozteczkami do zębów i wszelkimi toaletami. Może i nie wyrosłam z fascynacji mundurem i sznurem, ale jednak wkurw większy mnie ogarnia, gdy się panoszą militarnie po Wyspie!

Lepiej położyć się w trawie i nie bacząc na zwiedzające małżowiny uszne, oraz wszelako wnętrzności naszych mózgowin, ruchliwe robakostwo, zniknąć. Wsunąć się w ziemię, wilgotną, choć i tęskniącą za deszczami, lekko rogrzaną, pulsującą pragnieniem wydalenia nowego życia… może nie zauważą, że zniknęłam? W końcu ze mnie nie celebryta… ino zwykły dziwaczny, w jakimś tam procencie ludź.

A w ziemi, pod trawą i pragnieniem rozrodu, wyrzucenia w niebo pyłków i zielenin wszelakich, w prześciganiu się któż to w tym roku ładniej się wiosennie zzieleni… schowam się ja. W ciszy wszelakiej. Głębokos, tam gdzie ciemno i spokojnie, gdzie nadmiar dźwięku nie znajdzie…

… i tylko te robaczki niepokoją!

„Bo to wiosna, więc wiecie chucie rozbuchane… słońce daje z siebie wszystko, ale wciąż coś tam lekko studzi wietrznie, można więc iść na całość. Nie obawiając się spalenia w żądzach i pragnieniach, marzeniach o wielkości wszelakiej. I w końcu, w pełni bezpieczeństwa władz owych, dziwnie na piękno niezaprzeczalnie nieczułych… wybrać ową JĄ. Oną Najpiękniejszą.

Jedyną!!!

W ustawionych na szerokim, długim na dwa pokryte melczami pola, stole, błyskały szkliwością słoje. Te zielonkawe, tamte znowu kryształowo czyste, te niebieskie inne w szampańskich odcieniach, lub co gorsza moczu po antybiotykach. Wszystkie otwarte, ale niektóre zbrojne w chusteczki i pieluszki osłaniające otwory. Te szeleszczą wstążką, tamte kokardką wyciętą z papierka po czekoladce. We wszystkich jedna zawartość. Jedno zdecydowanie.

Weki.

W nich, dość desperacko sparowane, jak leciało, jak akurat wpadło pod przykrywkę, łyskały oczy. Jedne otwarte, inne zamknięte. Jedne pomalowane, wyszykowane, inne uparcie zatrzaśnięte, niezainteresowane całym tym cyrkiem, obrażone na świat, co to je z ciepłej głowy wyszarpał i na pokaz wystawił z innymi. Takie dziwnie samotne, pozbawione celu i definicji. Bez swoich głów, zdawały się tylko bombeczkami, które okrutny ktoś pozbawił choinki.

Jedne pragnęły współpracować, filuternie ruszając rzęsami, inne znowu, odarte z wszelakiego ciała, brutalnie straszyły kulistością, obślizgłą wilgocią. Jedne podkręciły sobie naczynka, by jak najbardziej żyłkowaniem swych powierzchni nurtować, inne znowu całkiem zgasiły źrenice… nieskore do łatwego odczytania. Wszystkie jednak poddano jednej ocenie. Jednemu wejrzeniu i opisaniu na zwojach starego prześcieradła w malutkie, drobne niezapominajki.

Nikt nie baczył na kolor, ani na kształt, nikogo nie interesowały malunki czy misterne zdobienia tęczówek. Bo tak naprawdę to nie o gałki oczne chodziło, nie o ten cały słoikowy cyrk…

Ot wybory Najpiękniejszej Duszy!”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu książka na dziś – dokładnie dwie książki. Jedna wyczekana, prezent od Wspaniałej Wróżki Zębuszki!!! a druga z autografem na kartce z Karpacza… od pewnej Autorki, co to przedstawiać nie trzeba!!! Czyli: „Całkiem nowe życie” i „Bogowie muszą być szaleni”.

Książki przeczytane: „Zazdrość” – powieść nieprzeiwdywalna. Lekko chaotyczna może, niesubordynowana, a jednak zaskakuje. Z jednej strony prosta, a z drugiej nieprzewidywalna. I te dziewczynki, bliźniaczki, czyste przerażenie, bo dziewczynki już takie są… straszą!

Temat: zbrodnia. Detektyw: bliźniaczki. Denat: młoda dziewczyna. Miejsce: miasteczko. Czyli opowieść z cyklu: w każdej szafie trup, a nadprzyrodzoność tkwi w każdym z nas. A może i więcej? Bo w tej historii jest tak wiele wątków, że zamykając książkę czuję się niedopieszczona. Chcę więcej. Chcę wiedzieć więcej o każdy, wścibić nos w każdego życie, choćby ten tylko na chwilę zbrukał biel stron! Czuję się oszukana przez autora, bo w tej powieści jest tak wiele, a on pozwala mi na obejzenie jej przez jakieś podziurkowane strony zachowując wiecej dla siebie, a z drugiej strony wściekła jestem na owo „łatwe okrucieństwo”. Jakże obrzydliwie, obleśnie bezkarne, które ostatnio zbiera takie mroczne żniwo… Chcę krwi!!!

Inny to świat, dobra książka.

Wyspa ma to do siebie, że internetu potrzebuje. Łączności ze światem zewnętrznym gdzieś tam namacalnym, bardziej toleruje niż się jej domaga. Może i mogłaby żyć bez niego? Bez tego całego innego świata? A może chce go dla porównania, kto ładniejszy, ot: lustreczko powiedz, wrzeszcz, śpiewaj mendo ty łatwo tłucząca się, jedna!!! Ale taka zwyczajowa, staromodna poczta to już przejaw awatarów, no musowo być na Wyspie musi, działać nieprzerwanie…

Mieszkańcy zdają się w owych internetowych sprawach być obeznani, ale w większości to tylko przykrywka. Może i mają telefon i chmurę, ale prędzej wysiedzą z kamienia smoka na plaży, niż sobie z tym poradzą. Ot moda by mieć, niekoniecznie jednakowoż używać, co nie? Jednak ze względu na ograniczoną powierzchnię Wyspy i małą – na szczęście, ilość rozgardiaszy, czyli tych tam sklepów, cóż… trzeba siedzieć w tej sieci, by ukochane gacie z drugiego świata skołować!

Bo jednak tutaj wciąż mieszkają dziwacy. Odrzuty z codzienności. Ci zbyt przygnębiający, co to swą obecnością już doła narzucają, albo choć wręczają młot pneuamtyczny i saperkę do kup… albo zwyczajnie nie rozumieją. Bo tutaj prosto jest. Wiatr wieje, prom nie płynie, fala myje, sól jest słona…

„Wchodzisz w człowieka i masz tam Prawdę i Kłamstwo.

Znaczy nie tyle wchodzisz łatwo, przez dostępne otwory, trochę to takie mało wyskokowe… ale raczej jak za dawnych czasów plądrujesz swoim wejściem smoka tę piramidę wody i kości, tłuszczów i tajemnic. Wdzierasz się, kiedy wszystko jeszcze istnieje, gra, bije, działa, muczy i mruczy, tętni i myśli… choć co do myślenia, to wiecie, jednakowoż myślenie nie jest dla każdego.

Wchodzisz w człowieka, a tam wszystko się porusza tym samym rytmem. Są rurki i dziwne odgałęzienia, różnokolorowe przetoki i wielkie mosty. Przeprawy przez tropikalne lasy i dziwna pustynia… jest ciepło i raczej specyficznie dziwnie. Ten zmienny stukot krwawej pompki w końcu doprowadza cię do szaleństwa, ale nie można jej wyłączyć, jeszcze nie teraz. Wkurza, ale się przydaje. I są jeszcze te rzeczy, o których zwyczajnie lepiej nie mysleć, więc na pewno pojawią się pod deklem, nie wzywane. Już tak mają, leczyć się nie da.

Są tutaj blizny. Jedni twierdzą, że ważne, chwalebne, inni uznają je za wstydliwe. Nie ważne, my tylko patrzymy. Podobno wielu uważa, że jest tu gdzieś i Dusza. I rzeczywiście. Jest. Z tą całą swoją aurelkową i skrzydełkową boskością. Z tymi włosami anielskimi i posypką się gliteruje, z falbankami, koronkami obmyta boskim światłem… siedzi tam rozparta. Rozwaliła się, jakby to był jej człowiek, tuż przy grubym jelicie, choć niepoprawnie podobno teraz mówić grubym, znaczy się obrazi, czy coś? Biedny ten Jelit. Był dumny ze swej grubości naprawdę. Puszył się przed resztą flaków, czuł się ważny i doceniony, a teraz… A teraz przez te wszelkie durnowatości utracił nawet grubość. Swoją nadzwyczajną specyfikę. No i przez Duszę, bo się rozpiera. Pochrapując przez uszy, wkurzająco chrupiąc i krusząc, żre te swoje czipsy. Utyta taka jest jakaś, miękko nieruchawa. Jakby zastała się, zachłysła okruchem, wstrzymała słońce, ruszyła ziemią, pokićkała kierunki i wysadziła wszechświat w powietrze, a teraz się dziwuje. Może i ten jej dziwny Bóg o niej zapomniał, może tak naprawdę depresję ma, zajada zmartwienia i samotność zapełnia?

Może?

Podobno ludzie mają tasiemce i motylice tu w środku, bo w końcu czemu nie, każdy chciał mieć kiedyś jakiegoś wygodnego zwierzaczka, a taki tasiemiec podobno na linię dobry. I na zakręty też! Zbrojna siła dietowa. A wiadomo, dieta dziś to wszystko. Taki człowiek na zewnątrz wyglądać musi, więc się tynkuje, ale w środku już nie. No czego nie widzisz, mówią, że nie żal. A człek nie zagląda do środka. Góra o to zadbała. Mózg nie zgodził się na to, by Oczy zdolne były spoglądać też do środka. Bo w końcu siebie się boimi tak naprawdę najmocniej, choć niewielu o tym wie. Powiadają, że prawa część głowy rusza lewą częścią reszty ciała i odwrotnie… nie rozumiem tego komplikowania pneumatyki, ale nie ja robiłem człowieka.

Właściwie, to najważniejsze są w nim nadal Prawda i Kłamstwo, ale zakamuflowane, pochowały się. Porozrzucały po krwinkach, biciach i wydzielinach. Po łzach, wosk w uszach i tłuszczu na rzęsach. Nie chcą się pokazać… a człowiek musi bić, więc chyba będzie trzeba na razie wyjść z piramidy wody i kości. Niech bije człowiek sobie, tętni, buczy i muczy, miauczy i kala dźwięki.

A Dusza? Cóż, Dusza jak Cień, jest zależna od źródła światła… które nadzwyczaj często wybiórczo traktuje świat. Czemu się tak jej czepiasz? Zająłbyś się Jelitem, ważniejszy, no serio!!!”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Kości pająka” – lubię ją. Znaczy autorkę. Bo jest kompetentna i wody nie leje. Przypomina mi najlepsze zajęcia z antropologii. Uwielbiam ją za jej poglądy i pracowitość, ale tym, co kochają serial „Kości” odradzam. Książki Reichs mają niewiele wspólnego z serialową ekranizacją. Tutaj bohaterka jest namacalna, naukowa, dosadna, ale i ludzka zwyczajnie. Rodzinna. Antropologicznie przesadna z każdej strony, ale też przerażona przyszłością. Jej życie osobiste, a przede wszystkim związek z pewnym gliniarzem, czasem wydają mi się wrzucone na siłę, bo inaczej nic by się nie sprzedało… ale cała reszta, miodzio!

Cóż, może nie dla każdego ten oschły ton i pewna namacalność zawodu, nie dla każdego nadmiar wiedzy i odważnie głoszone poglądy. Brak tulenia czytelnika i klepania po pleckach, bo może tam czegoś nie zrozumiał. To bardziej często reportaż niż powieść… ale wiecie, ja ją zwyczajnie lubię!

Ludzi się robi więcej na Wyspie. Zastanawiam się, czy to fajnie. Widziałam faceta, który wysmarkał nos i rzucił chusteczkę na ziemię, chciałam go walnąć, ale nie wolno… nie lubię tego „nie wolno”! Chyba ludzie nie są fajni, tacy żywi i namacalni. Można udawać, że ich nie ma, że się ich nie słyszy i nie widzi, ale oni są zakaźni tacy, roznoszą te swoje humory po Wyspie…

… jakby to ona miała odwalić za nich cała robotę!

Ale… nieważne. Bo oni sobie w końcu pojadą. Wrócą do tych swoich domów, kwater i bud. Innych światów a ja zostanę.

Zostanę tutaj, bez ludzi.