Chepcher Jones

Właściwie to wszystko jest jak trzeba z wiedźmami, a przynajmniej gdzieś tam w głębi zaczadziałej, zakurzonej, gdzieś hen hen hen… w oddali tli mi się myśl, że jest no tak raczej… wiecie, no po kolei.

Najpierw to człowiek się rodzi… a potem to już jest ino gorzej!

Aczkolwiek jakoś sama nie potrafię tego własnego życia poprowadzić tak według jakiegoś schematu. Najpierw zamiast się urodzić, no to tak jakby, podobno… umarłam? W ogóle według legendy trwało to z pięć dni. Coś mi się wydaje, że zwyczajnie po drodze coś czytałam i się zagapiłam.

Tak już mam.

Często!

Dalej też było dziwnie, bo sypiałam w koszu 😉 Cóż, widać niektórzy to i bez czepka się rodzą no i od razu maja totalny survival.

Nie, no pewnie, że wiele rzeczy nie pamiętam – za wszystkie w mordę żałuję i może bez pokuty by tak jakieś wybaczenie? za zaliczeniem pocztowym?

Ale purchawki pamiętam… i bibliotekę i kurz, który unosił się z książek, bo zawsze mi coś wypadało z rączek. I pusię. Za grzyba wciąż nie wiem co z tym „kowatkikan”??? Ale cóż z czasem człowiek raczej nie mądrzeje!

NIE CHCĘ DORASTAĆ!!!

GDZIE MOJA MIOTŁA!!!

A ROZUM? GDZIE JEST ROZUM?

Właściwie to chyba tak jest u wszystkich… ot życie się toczy to kołem, to walcem, to mniej opornie, to bardziej, tudzież jak po wazelinie leci. A potem wpada banda zombie i trzeba trzymać wszystkie członki mocno przy sobie. O MUSKU to ja nawet nie wspomnę. Zresztą kto go tam wie, czy on tam jeszcze jest, a może go nie ma? Może się obraził i zwyczajnie nocą spakował się, patyk na ramie, na patyku węzełek (wolę nie myśleć o zawartości), no i wyszedł w tę dal siną. Nie rozumiem czemu ta „dal” to jest zawsze sina? Przecież horyzont miewa różniste zabarwienia, nawet te poetyckie. W zależności od spożytych procentów i tzw. substancji wspomagających.

Pan Tealight się na mnie obraził, bo zajęłam się PROJEKTEM ZWIERZAK no i o nim nie piszę – chyba? Utopiec wczoraj dziabnął mie pod prysznicem nie powiem gdzie, ale było to dziwne uczucie… Diobły to w ogóle się przestały odzywać, za to kombinują coś w malowniczym współudziale Chochela – mojego chochlika pisarskiego – oraz całej masy bielizny nader osobistej. Trolle i Nisseny poszły w długą, znaczy się ową dal siną, znaczy się na pewno Wiosna tyż przyszła. Ciekawe czy z owych wakacji przywiozła jakieś fajne gifty?

No nie wiem.

Wychodzi na to, że MUSK seryjnie wybył, bo poziom świadomości mam poniżej norm wszelakich. Nic nie wiem, o niczym nie myślę… wróć, nie prawda, myślę nadmiernie, ale chyba nie o tym co trzeba.

MUSKU WRÓĆ!!!

Urodziny jutro 😉

Może trafi mi się jakić wamipr, tudzież wąpierz, w gościnę? Będzie można zrobić porządek w krwinkach, no i się moze troszku odmłodzić? Pierun wie, może takie wampiry SPA by założycły – DAJ SIĘ POSSAĆ, WYGLĄDAJ 20 LAT MŁODZIEJ!!! Oj może to i co najmniej 2znaczne, aczkolwiek bym się pewnie skusiła, aj ta próżnożć babska 🙂 Jedno wiem na pewno, no miotłę trza wymienić, nowy kociołek by się zdał i może odświeżenie chowańca?

Takie małe przetrzepanie? 😉 i to rozmiar 11, albo nie 17 😉 będzie na większy palec.

„Cień gejszy” wciąga…

Brutalnie sobie właśnie uświadomiłam, że ja wcale nie czytam bo lubię!

Gorzej!!!

Ja nie czytam bo to fajne, bo z książką człowiek wygląda jakoś tak lepiej, seksowniej i w ogóle ta wiecie no… yntelygencyja 🙂 się uwidacznia.

Nie czytam dlatego, że w trudnym czasie książka może stanowić czynnik obronny, a jej zawartość ułatwiać porozumienie – tudzież utrudniać, w zależności od tego, z kim przyjdzie nam gadać. No i z książek takie zarębiste piramidki i murki można ustawiać…

Nie czytam nawet dlatego, iż książki mają jeden z najbardziej zajebiaszczych zapachów z całego świata aromatów!!!

JA CZYTAM BO KURDE MUSZĘ, NO NIE WIDZĘ INNEJ OPCJI NIŻ CZYTANIE!!!

I oto dowód na to jaka wiedźma moze być totalnie monotematyczna. Na szczęście książki monotematyczne nie są! Tomik na dziś to świetnie pachnący i magiczny troszkę: „Hakus pokus” autorstwa Katarzyny Leżeńskiej i Darka Milewskiego, Wydawnictwo Prószyński i Ska. Podobno jest to opowieść o internecie, uczuciach, śledztwie oraz uczciwości. Czyli coś jak najbardziej na czasie… na dodatek w rolach głównych występują: „uciekinierka sprzed ołtarza” i „haker”, niedługo były posiadacz żony transseksualnej, któremu marzy się „reset” 🙂 Ech! Gdyby tak czasem można po prostu kliknąć gdzieś w sobie RESET? Hmmm… dostałam, więc niedługo recenzja. Szczególnie w przypadku dinozaura komputerowego – czytaj: Pożarta Przez Książki – to będzie wyzwanie.

No i wiecie, pożeranie książek, to jest zwyczajnie najbardziej ekscytująca rzecz – czynność – na świecie!!!

PS. ZA TO BARDZO NIEMIŁĄ NIESPODZIANKĘ ZROBIŁO MI WYDAWNICTWO DEBIT – jakoś mam taką manię, że czytam regulaminy, a tutaj go nie było, więc o co chodzi? internet jest ponadkrajowy – KSIĄŻKI NIE BĘDZIE. „Miasto Pożeraczy Deszczu”… cóż jest mi po prostu smutno, pomijając fakt, że czuję się nie tylko jak dziecko najgorszego boga, ale też jakieś pomiotło, co to siedzi za granicą, no i jeszcze śmiało brać udział w konkursie. Oj wiem, przecież i tak mi nikt nie uwierzy, że nie sypiam na kozetce z kasy!!! Nie wyjechałam „za chlebem”, jestem biedna. To nie powód do dumy, ale też nie powód, by człowiekowi psuć dzień!!!

Problem się pojawia taki większy, znaczy się w rozmiarze, gdy nagle to co przeczytane się… staje. No wiecie tak elajf i w ogóle namacalnie żywe! Mam chochlika pisarskiego i Admin się do niego przyzwyczaił – chyba? Nadmiar pluszaków też go nie rusza, książki wiadomo… taki ekosystem, ale jak Utopiec zobjawił się w łazience zauważyłam u niego dziwne tiki nerwowe. Dlatego o Diobłach to mu nie mówię… na razie. Sam w końcu się domyśli, że tamten róg pokoju, który uznawał za swój, jest taki trochę… odmienny w stanie diablego skupienia.

Co ja na to poradzę, że mam trudności z odmawianiem 🙂

Poznajcie Pentagramka. Przybył dzisiaj. To mój pierwszy cudowny prezent od Rysi. Kochana człowieka ta Rysia 😉 Zresztą większość Was o tym wie, bo możliwe, że czytaliście „Sosnowe dziedzictwo”. Nieskromnie powiem, że kurcze ma się takie znajomości, że głowa mała 🙂 I to na dodatek okraszone Mieszanką Wedlowską, Truflami i Torcikiem Wedlowskim.

DZIĘKUJĘ!!!

Ale dziś poczta była nader łaskawa i przyniosła też najnowszą powieść Ani Klejzerowicz „Cień gejszy”. Akurat bohatera tej powieści, o zachwycającej okładce stworzonej przez Czartart, poznać mogliście czytając „Sąd ostateczny”. Tak tak tak!!! Emil Żądło powraca!!!

Trzeba przyznać, że Wydawnictwo Replika naprawdę się postarało wydając tę powieść. Pachnie oszałamiająco! a tutaj możecie ją wygrać.

Tutaj co o książce już napisano – Zbrodnia w Bibliotece.

Ale mam jeszcze zaległości, bo konkursowe, wygrane pozycje przybyły!!! Po pierwsze też ślicznie wydana „Villa Mirabella” by Peter Pezzelli od amazonka.pl – zdobyczna za recenzje.

I coś całkiem z innej bajki. Tak naprawdę! Książka od TMC, za dziwny wierszykowy konkurs – „The Choice” by Nicholas Sparks.

Do urodzin zostało niecałe 3 dni… tik tak, tik tak, tik tak… stuku puku leci sobie czas, w kulki chyba? 😉

Książki nie umierają, a nawet jeżeli którejś przydarzy się wypadek, to przy dzisiejszej manii kopiowania łatwo o reinkarnację. Taka książka szybko łapie starego ducha, unoszącego się w cząsteczkach nad tymi, na których owa książka miała wpływ.

Których zmieniła, odnowiła, lub przytłoczyła. Gdzie jej strony znalazły odpowiednie palce i oczy, otumaniły zapachem, otuliły słowami… wzajemne oddziaływanie wpłynęło na obydwoje. Książkę i czytelnika… w końcu jak to był zombie, też się liczy. Taki sobie czarny humor, grobowy rechot.

Ludzie odchodzą.

To głupie i dziwne uczucie, gdy nagle tzw. rodzinę krwi można policzyć na palcach jednej ręki. Człowiek czuje się specyficznie niepełny, nie tyle samotny, co oszukany! Będę pamiętać, ale czy owa pamięć nie przynosi więcej bólu niż… no właśnie co z tą pamięcią? Tymi obrazami tłoczącycymi się pod czaszką, ożywającymi gdy zamykam oczy… zapachami, smakami, głosami, one nie odchodzą. Te książki – niespisane często życia innych – pozostają w mojej książce. Stają się kolejnym rozdziałem, jątrzącą raną.

Fantomowym uczuciem.

Zapamiętam te cholerne dołeczki, które wskakiwały gdy się uśmiechał, zagubienie, hiacynty… kilka rozmów, zyt szybkie dorastanie i to, że gdy się poznaliśmy przez tak długi czas byłam dla niego za mała na rozmowę 😉

Wiem co zrobił. On po prostu poszedł do Babci. Pewnie ugotowała zupę, niech zgadnę: POMIDOROWA? A może tym razem pizza? I te jej ciasta, szczyt prostoty maksimum smaku i masa kajmakowa jakiej nie umie nikt… Czy gdziekolwiek to jest będą się dobrze bawić?

I kiedy ja sama to sprawdzę?

W piątek 18 marca 2011 roku po raz pierwszy wygooglałam śmierć. Nie chcę nawet myśleć o bólu jakiego doświadczają i doświadczą jeszcze Ci, którzy zostali… cóż, ja też.

Chowając nogi pod kołdrę, wierząc, że w szafach, we wszystkich kątach, w cieniach i pod łóżkami kryją się złe stwory i wszelakie demony… Powiem Wam jedno: ŻYĆ ZNACZY CZYTAĆ!!! I wiem, że wielu tego nie zrozumie, wielu puknie się w czółko – ino se krzywdy nie zróbta!!! Ale dla mnie serio w deseń, no czytać się znaczy oddychać, trawić, a nawet wdalać i wydalać!!!

Nie, no oczywiście są jeszcz jakieś inne potrzeby – durna biologia! ale czytanie być musi i tyle. Inaczej mi się wena dusi, zmysły wiedźmowe szaleją, no i dochodzi do ogólnego popierdolenia tożsamości. Tożsamości, która nomen omen i tak kupy się nie trzyma od… właściwie to chyba zawsze!

Bynajmniej jak się czytać musi, to trza byc zwartym, gotowym i szykowanym na każdą okazję. I dlatego mam taki bajer. No mówię Wam gratka i cudo. Czytać można, pisać można, a i pobawić się… w doktora można 😉 No w gardło zajrzeć – ludzie, o czym Wy ciągle myślicie, nie dziwota, że jak mówię o macaniu aniołków i diabołków w celach czysto empirycznych, to dookoła takie oburzenie.

Nie wiem serio co ze mną dzisiaj, chyba to wpływ grzesznego Naczelnego pewnego 😉 albo tej wiecie… BIOLOGII 🙂

„Trudno być książką, serio i  w deseń.

Nie bacząc na kosz pełen miłych zgrzeszeń.

Trza dbać by jednak nazbyt nie zawilgnąć,

wodą nie przysiąknąć, pleśnią nie zielniąć.

Wiecie są jeszcze te kłaczki,

no i te robaczki,

dobierające się wszędzie mole…

trudno być książką, ja pinkole.

Bo jako książka mówię Wam,

życie nie regał, porządku brak!

I ci co wyżej, zawsz mają baczenie,

by tam nie zaszło Wasze mniemanie, ale może przyjmą…

mienie!”

Jest coś co łączy czytanie i fakt, że Księżyc od 20 lat nie był tak blisko Ziemi i na dodatek w pełnej krasie. I nie mówię tutaj o nadmiernym owłosieniu służącym mi ostatnio za zakładki, tudzież formę ogrzewania tomów. Ani o dziwnym warkocie wydobywającym się z paszczy Admina – nazywają to zwyczajowo chrapaniem? Chodzi o pierwotny lęk, który rodził religie, wierzenia, kleił mity i legendy. Bogowie napełnieni srebrzystym blaskiem jakoś łatwiej zdobywali wiernych.

A ja wpakowałam się pomiędzy rozgrywki Wschodu i Zachodu. Mocy Przeklętych, Łowcy Dusz i Pomiotników. Tak, to przez Roberta M. Wegnera zaniedbuję co się da, byle tylko nie wyjść z książki. Choć… nie wiem czy przed zamknięciem okładki będzie to możliwe. Paskudna zazdrość kogoś, kto kocha pisanie, nie chce wydusić ze mnie, że te opowiadania są ostre. Pięknie złożone, spójne i pieruńsko wzorcowe. Intrygujące, dzielne, waleczne i dopracowane, doszlifowane do granic możliwości w tych istotnych elementach. Pieruńskie perełki fantasy… choć właściwie czy do końca? Jak można tak dobrze pisać – skręcam się z zazdrości, ale to dobre uczucie. Sprawia, że człowiek się uczy. A na tym autorze uczyć się pisania warto. Choć jakoś ma się na ową naukę czas dopiero wtedy, gdy już pozwoli sie opaść emocją. Przestanie szukać opisanego świata dookoła siebie. Wyjdzie się z opowiadanych historii… Silnych, ale i delikatnych. Opisowych, ale też niezbyt ciężkich. Wymagających, ale nie odrzucających. I wiecie co, można czytać nie znając poprzedniego tomu.

Wciąga jak bagno.

Tylko lepiej pachnie 😉

Wegner pomoże mi może – rymy nie zamierzone – gdy te moje wiedźmie zmysły tak kosmicznie mi szaleją. I gdy panicznie nie nadążam z depilacją. Pomyślałby ktoś, że ten Księżyc tyle może. Jakieśtam ciało niebieskie, twarz na kawałku skały. Dziw odbijający. Dlaczego tak mi miesza w głowie…

Czycę Go, czycę!!!

Wszystkie czycimy 😉

HAPPY OSTARA 😉 i pamiętajcie o konkursie, który wymyśliłam nakanapie.pl

Czasem wchodzę w jakąś książkę tak głęboko, do końca, po wsze czasy, głębiny myśli… że mimowolnie podporządkowuję jej całe swoje życie. Może dzieje się tak tylko do pewnego czasu, aż jej widmo przeminie, aż w końcu osiądzie na niej kurz. Może? Ale jakoś nie rozumiem dlaczego aktualnie od dwóch nocy wszyscy we śnie chcą… MNIE ZABIĆ!!! I to dramatycznie, wulgarnie pomysłowo i brutalnie rozkosznie rozpustnie. Już dziwaczne jest to, że w ogóle zasypiam – jakoś mam z tym problemy!!! Bardziej przeraża mnie to, że podobno krzyczę, ale się nie budzę. Kurde, co to za cholerny przejaw masochizmu? Jestem zmęczona…

Ostatnio znowu łażę po jakimś domu. Znam go, śni mi się często, uciekam, chowam się po kątach, w dziwnych dziurach, pokonuję schody, które mają za wysokie stopnie, albo nie mają poręczy, w podłogach zieją dziury, a wszystko się chwieje…

Wytrzymałabym to, ale do dzioba: DLACZEGO NA JEDNYCH DRZWIACH BYŁ NAPIS CZYŚCIEC? I DLACZEGO WLAZŁAM TAM Z WŁASNEJ, NIEPRZYMUSZONEJ – CHOCIAŻ NIE PAMIĘTAM CO ZA PROCHY BRAŁAM – WOLI!!!

Myślicie, że to fatum nadchodzących urodzin? Nie oszukuję się. Raczej nikt więcej nie będzie o nich pamiętał – 25 marca!!! – poza NICOLE 🙂

Śliczną dostałam kartkę…

Cóż…

No a poza kartką przyszła wygrana „Willa” 🙂 Podobno zaskakująca!!! Ktoś może już przeczytał?

… więc Panie Doktorze, muszę się do tego przyznać. Najwyższy czas, nieprawdaż? Spotykamy się od dawna, podczas każdej mojej wizyty Pan płacze – no jak miałam tego NIE zauważyć!!! Tak więc uznałam, że czas nadszedł. Proszę się nie czochrać już na sam mój widok, nie jest tak źle, niedługo pełnia. Pan się nie obrusza, nie linieję, mam inny problem: KRASNALE MNIE GRYZĄ!!!

Chyba muszę przestać mieć problemy fantastyczne. Czas przerzucić się na dorosłość… znaczy się w przyszłości.

Myśli Pan, że wypełnienie pustki książkami i nadmiarem pluszowych zwierzaków to problem? Pan ma z tym problem, ja nie. Ja tylko widzę, jak tłusty krasnal w komicznie czerwonej czapeczce wylizuje mój duzy palec u stopy. Nie tej, lewej! Pan tak nie wali tą deską, Matko i Córko skad ma Pan deskę, czy Pan z nią na mnie czekał? Oszalał Pan, podobno to ja się leczę!!! Już nie można byc jedyną wariatką, co to popularne, modne, wszyscy chcecie być wariatami? Nic z tego!!! I Pan strzepnie tego trolla z ucha, wiem, że Panu podpowiada…

Wychodzę!!!

Ja naprawdę potrzebuję PRYWATNOŚCI!!! Książki zaczynają na mnie nadmiernie szeleścić, albo wypominają mi, że za bardzo szeleszczę w nocy, słyszał Pan! BEZCZELNE!!!

Tak czasem jest lepiej. Nie pisać. Nie marnować kolejnych stron, dłusgopisów, ołówków, klawiatury uderzanej bezlitosnymi palcami… Lepiej czasem zwyczajnie czytać. Umiejętność czytania jest ważna i tak naprawdę, szczerze, zapomniana. Ilu ludzi słucha? Niewielu. A nawet ci, co do których mamy tak nadzieję, cóż, oszukują nas. Ilu ludzi czyta ze zrozumieniem? Tyle samo, albo i mniej.

… więc po co to wszystko?

Po kiego grzyba te historie tłoczące się pod czaszką, skąpo odzianą w kłaczki – ech! niegdyś miały to być dumne, silne loki zdolne wciągnąć owego cudownego, aczkolwiek wrednie durnego i bezmyślnego Księcia… co to za idiota co ciągnie ukochaną za kłaki. No zrozumiałabym jeszcze, gdyby miał kilka lat, ale tzw. dorosły? Czy to nie idiotyczne? Już Śnieżka jest powalona, Czerwony Kapturek to świntuszka i ryzykantka, ale ta Złotowłosa? Może miała coś z głową? No poza nadmiarem włosów. Może się przegrzała jej czaszka? – no właśnie czaszka.

W mojej się kotłuje.

Idę czytać. Nie mogę myśleć o krasnoludkach. I w końcu mam drugi tom opowiadań Roberta M. Wegnera. Czekałam na niego długo. Pierwszy tom z cyklu: „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” był jak dawno zapomniane, cudowne, harmonijne historie… Jak ten dziwaczny haust świeżego powietrza w fantastyce. Dowcipny, spójny, zaskakujący. Teraz wkraczam w ten świat po raz kolejny. Bez myślenia o księciach, złotych lokach, zatrutych jabłkach i pantofelkach…

No właśnie, myślicie, że Kopciuszek miała fobię? I to zdaje mi się, iż co najmniej niejedną?

Nie myśleć – CZYTAĆ!!! A! wrony kochają JEŻE!!! aukcje cudownych przedmiotów tutaj 😉

PS. Wynajmę trolla do obsługi tostera 🙂